Sex Positive

του Λύο Καλοβυρνά [image: 1778176591981-690645496_27438934069041087_2421835815541656213_n.jpg] «Φεύγω με άλλο βήμα από το τσοντοσινεμά όταν έχω γαμήσει σε σύγκριση με όταν έχω γαμηθεί». Πέτρος, 44 χρονών Πόσο αξίζεις σαν[1] άνθρωπος; Πώς υπολογίζεται η αξία σου στον κόσμο; Με βάση ποια κριτήρια θα καθοριστεί πόσο ηθικό ή ανήθικο άτομο είσαι; Αυτές οι σημαντικότατες ερωτήσεις δεν είναι μια θεωρητική νοητική άσκηση για να περνάμε την ώρα μας, αλλά μια μόνιμη εσωτερική αγωνία που έχουμε όλοι οι άνθρωποι, είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι. Είναι με βάση αυτή τη στάθμιση της αξίας μας στην κοινωνία που μας επιτρέπεται (και επιτρέπουμε κι εμείς οι ίδιες στον εαυτό μας) να διεκδικούμε μία θέση στον κόσμο ή, αντίθετα, να κρυβόμαστε και να απομονωνόμαστε. Ένα από τα κυριότερα μέτρα και σταθμά με βάση το οποίο κρινόμαστε αυστηρότατα και βγαίνει το πηλίκο της αξίας μας ως ανθρώπων δεν είναι, δυστυχώς, το πώς φερόμαστε στους κοινωνικά μη προνομιούχους αλλά το πώς χρησιμοποιούμε τα γεννητικά μας όργανα. Η ιουδαιοχριστιανική φιλοσοφία με την οποία έχουμε γαλουχηθεί από τα γεννοφάσκια μας έχει διαποτίσει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε και εννοιολογούμε το σώμα και τις λειτουργίες του. Ο χριστιανισμός πρεσβεύει ένα δυϊστικό μοντέλο, το οποίο διαχωρίζει αυστηρά το πνεύμα από την ύλη. Αυτή τη διχοτόμηση σε πνεύμα και ύλη δεν την επινόησε ο χριστιανισμός, καθώς υπήρχε και σε άλλους πολιτισμούς, π.χ. στον αρχαιοελληνικό, όπως και σε μεταγενέστερους φιλοσόφους, όπως ο Καρτέσιος. Η πλατωνική αντίληψη της ψυχής ως μιας θεϊκής, αθάνατης ουσίας, η οποία στεγάζεται προσωρινά σ’ ένα φθαρτό σώμα, βρήκε μεγάλη απήχηση στις χριστιανικές δοξασίες περί αμαρτίας και λύτρωσης μέσα από την άρνηση και την υποτίμηση του σώματος και των λειτουργιών του. Ειδικά στον χριστιανισμό, αυτή μανιχαϊστική διχοτόμηση σε άξιο πνεύμα και ανάξιο σώμα πήρε καταστροφικές διαστάσεις. Σύμφωνα με αυτό το δυϊστικό μοντέλο, η ψυχή και το πνεύμα έχουν ανώτερη αξία, ενώ το σώμα και οι σωματικές λειτουργίες έχουν μικρότερη αξία κι ευτελίζουν το πιο υψηλόφρον πνεύμα. Γενικότερα, ο χριστιανισμός θεωρεί το σώμα μιαρό και αμαρτωλό, ένα περιφρονητέο δερμάτινο σακί που απλά στεγάζει την υψιπετή ψυχή μας όσο ζούμε. Όλες οι σωματικές ασχολίες, από το φαγητό μέχρι το σεξ, θεωρούνται ύποπτες και καταδικάζονται ως αμαρτίες. Οι ασχολίες του σώματος είναι αμαρτωλές επειδή το ίδιο το σώμα είναι αμαρτωλό από γεννησιμιού του (το παραμύθι του προπατορικού αμαρτήματος)· το ν’ ασχολούμαστε με το σώμα και τις λειτουργίες του θέτει σε κίνδυνο την πνευματική μας καθαρότητα και μπορεί να μας οδηγήσει σε ηθική διαφθορά σε αυτόν τον κόσμο και σε αιώνια τιμωρία στον επόμενο. Η χριστιανική θρησκεία έχει νοσηρή εμμονή με το τι κάνουμε με τα γεννητικά μας όργανα. Μας έχει πείσει ότι η ηθική μας αξία υπολογίζεται σχεδόν αποκλειστικά ανάλογα με το πώς χρησιμοποιούμε τα τσουτσούνια μας· όσο λιγότερο τα χρησιμοποιούμε, τόσο πιο αγνοί, καλοί και ηθικοί άνθρωποι είμαστε. Όλοι/ες κινδυνεύουμε να βουτηχτούμε στην αμαρτία και να ξεφτιλιστεί η ψυχή μας, αλλά κάποιες/οι κινδυνεύουμε περισσότερο. Ναι μεν όλες και όλοι κρινόμαστε με βάση το τι κάνουμε με τα πουλάκια μας, αλλά κάποιοι κρίνονται πολύ πιο αυστηρά. Κάθε τι που δύο σώματα μπορούν να κάνουν σε μια σεξουαλική συνεύρεση έχει προκαθορισμένη πολιτισμική αξία: σωστό/λάθος, ηθικό/ανήθικο, απαραίτητο/προαιρετικό, ρομαντικό/κίνκυ, χυδαίο/τρυφερό, ξεφτιλιστικό/επιβραβρευτικό. Σε αυτόν τον πολιτισμικά αυθαίρετο αλλά πολύ υπαρκτό ερωτικό τιμοκατάλογο, ορισμένες σεξουαλικές πρακτικές θεωρούνται πιο άξιες και επιτρεπτές από κάποιες άλλες. Λόγου χάρη, μια ερωτική πράξη που σχεδόν ποτέ δεν επικρίνεται ως προβληματική είναι το να διεισδύεις. Αν γαμάς, πολύ σπάνια καλείσαι να λογοδοτήσεις για αυτό που κάνεις, καθώς κερδίζεις πολλούς πόντους αξίας και σεβασμού. Ο μόνος κοινωνικός κίνδυνος που διατρέχεις είναι μήπως δεν γαμάς αρκετά, καθώς αν δεν γαμάς τότε χάνεις πόντους ανδρισμού και κινδυνεύεις να ξεφτιλιστείς ως άντρας. Τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά για όσα άτομα δέχονται διείσδυση. Αν δέχεσαι διείσδυση (κολπική, πρωκτική, στοματική) ισχύουν πολύ διαφορετικοί κανόνες απ’ ό,τι όταν διεισδύεις. Όσα άτομα διεισδυόμαστε, φορτωνόμαστε πολλές σκοτούρες, γιατί ξαφνικά η ανθρώπινη αξία μας εξαρτάται από α) πόσο γαμιέμαι, μήπως το παρακάνω; β) ποιον αφήνω να με γαμήσει; γ) πώς επιτρέπω να με γαμήσει; δ) πόσοι με έχουν γαμήσει; ε) σε τι συνθήκες/περιστάσεις γαμιέμαι; «Όταν χουφτώνω τον γκόμενό μου και του λέω "θέλω πούτσο", δεν θα το έλεγα παθητική στάση». Γιώργος, 28 χρονών Σπάνια ένας άντρας θα προβληματιστεί μήπως γαμάει υπερβολικά, καθώς ως πράξη δεν έχει κανένα κοινωνικό κόστος, αφού δεν καθορίζει την αξία του ως ανθρώπου (βέβαια, ο ανδρισμός του κρίνεται αυστηρά από το εάν γαμάει). Αντιθέτως, οι γυναίκες κι οι γκέι άντρες λογοδοτούμε –εσωτερικά και εξωτερικά– για το πόσο γαμιόμαστε. Αν το παρακάνουμε ή αν δεν ζυγίσουμε σωστά τις συνθήκες, κινδυνεύουμε να ξεφτιλιστούμε στα δικά μας μάτια (εσωτερίκευση της καταπίεσης) ή στα μάτια των άλλων. Όταν δεχόμαστε διείσδυση, διακυβεύεται όλη η υπόστασή μας· δεν αφορά μόνο τη συγκεκριμένη πράξη που κάνουμε (π.χ. πιπώνω κάποιον) αλλά το τι σημαίνει αυτή η πράξη για το συνολικό μας ποιόν ως ανθρώπων (είμαι άθλια πουτάνα;): τι διείσδυση δέχομαι, από ποιον, σε ποιο πλαίσιο, πόσες φορές, τι μου είναι αυτός, με ποιον τρόπο το κάνω και άρα τι σόι άνθρωπος είμαι που επιτρέπω να μου γίνεται κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, αυτός που γαμάει δεν παθαίνει τίποτα, δεν χάνει τίποτα κοινωνικά. Μόνο μία απειλή υπάρχει για τον γαμιά: να μην μπορεί να γαμήσει. Πουτάνα θεωρείται μόνο αυτός που γαμιέται, ποτέ αυτός που γαμάει. Η προσβολή «σαβουρογάμης» δεν είναι σε καμία περίπτωση το ίδιο βαριά όσο το «πουτάνα/τσούλα». Ευτυχώς, αυτός ο αυθαίρετος πολιτισμικός διαχωρισμός της σεξουαλικής πράξης σε άτομα που ενεργούν και σε άτομα που παθαίνουν αμφισβητείται όλο και περισσότερο. Άντρες που τους αρέσει να διεισδύουν διεκδικούν επίσης να δέχονται διείσδυση από γυναίκες, χωρίς να παίζεται στον ντορβά ο ανδρισμός τους. Γυναίκες που τους αρέσει να διεισδύονται διεκδικούν την καύλα τους χωρίς να ταράζονται από τις κακοποιητικές φωνές ότι είναι τσούλες. Στη δε γκέι κοινότητα, όπου οι σεξουαλικές πράξεις ούτως ή άλλως είναι λιγότερο φυσικοποιημένες και καθορισμένες από προκάτ σενάρια, όλο και περισσότεροι μπότομ αντιλαμβάνονται τη διείσδυση που δέχονται ως μια πράξη δύναμης παρά αδυναμίας: εγώ ξεζουμίζω τον γαμιά, δεν με βάζει κάτω αυτός. «Ο σύντροφός μου παραξενεύεται με το πόσο ενθουσιασμό δείχνω όταν του παίρνω πίπα. "Μα σου αρέσει όντως τόσο πολύ;" με ρωτάει με δυσπιστία. Ναι, γουστάρω πολύ να του τον γλείφω και φαντασιώνομαι να υπήρχαν και άλλοι εκεί που να περιμένουν να τους πάρω πίπα». Ελένη, 47 χρονών. Η αυθαίρετη και επιστημονικά αστήριχτη διχοτόμηση του ενιαίου ανθρώπου σε ύλη και πνεύμα έχει ήδη καταρριφθεί επιστημονικά, μέσα από έρευνες που καταδεικνύουν την άρρηκτη διασύνδεση και αλληλεπίδρασή τους. Ειδικά όσον αφορά την ανθρώπινη σεξουαλικότητα, το κίνημα του σεξουαλικού ριζοσπαστισμού, με προεξάρχουσες διανοήτριες την Κέιτ Μίλετ και τον Μισέλ Φουκώ, αμφισβήτησε την εδραιωμένη άποψη ότι η σεξουαλικότητα είναι εγγενώς αμαρτωλή ή εκμαυλιστική και προώθησε ένα πιο συμπεριληπτικό μοντέλο αποδοχής των σεξουαλικών ενορμήσεων, ώστε ν’ αποτινάξουμε από πάνω μας την ολέθρια ντροπή και την καταστολή της ερωτικής επιθυμίας που προκαλεί άπειρα ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα. Από τη σεξουαλική επανάσταση και μετά, ως ανθρωπότητα προσπαθούμε να καθαρίσουμε τη σεξουαλικότητά μας από τη βρωμιά που της έριξε ο χριστιανισμός και οι άλλες θρησκείες και να πάψουμε να τη θεωρούμε επικίνδυνη. Στο βιβλίο μου Όταν η αγάπη τολμά να πει το όνομά της: Ομοφυλοφιλία και νέοι τρόποι σεξουαλικής ύπαρξης στη σημερινή Ελλάδα (Gutenberg 2022) αναλύω πιο διεξοδικά κομβικές πτυχές της σεξουαλικής δυναμικής, όπως το κατά πόσο κάθε σεξουαλική συνεύρεση είναι αναπόδραστα μια πράξη άσκησης εξουσίας, όπως ισχυρίζεται ο Φουκώ· το πώς όλη η σεξουαλική ενέργεια περιορίζεται στο δρων πέος και όλα τα υπόλοιπα μέρη του σώματος υποβιβάζονται σ’ έναν δευτεραγωνιστικό ρόλο· το ποιος διεισδύει και το ποιος διεισδύεται δεν είναι απλώς μια σωματική πράξη αλλά και μια επιβεβαίωση (ή ανατροπή) των έμφυλων ρόλων που έχουμε διδαχτεί· την ανάδειξη σε φαλλό και άλλων οργάνων όπως το στόμα, ο κόλπος ή ο πρωκτός. «Κάποιοι νομίζουνε ότι το να είσαι μπότομ σημαίνει να αφήνεσαι τελείως στα χέρια του τοπ, που σε κουμαντάρει. Δεν είναι έτσι, τουλάχιστον όχι για μένα. Εγώ κανονίζω πότε θα μπει μέσα μου, ποια στάση παίρνουμε, πότε σταματάμε. Ένας τύπος μου είπε ότι αυτό το λένε power bottom, αλλά για μένα είναι απλώς ο τρόπος που κάνω σεξ. Τον τρώω, αλλά με τους δικούς μου όρους». Διονύσης, 33 χρονών Βιβλιογραφία Guss, Jeffrey. (2007). Men, Anal Sex and Desire: Who Wants What?. Psychoanalysis. 12. 10.1057/palgrave.pcs.2100107. Johns, Michelle & Pingel, Emily & Eisenberg, Anna & Santana, Matthew & Bauermeister, Jose. (2012). Butch Tops and Femme Bottoms? Sexual Positioning, Sexual Decision Making, and Gender Roles Among Young Gay Men. American Journal of Men’s Health. 6. 505-18. 10.1177/1557988312455214. Kippax, Susan & Smith, Gary. (2001). Anal Intercourse and Power in Sex Between Men. Sexualities. 4. 413-434. 10.1177/136346001004004002. LaMothe, Kimerer L. (2019). “The Mind-Body Problem That Wasn’t.” Psychology Today. McGill, C.M., & Collins, J.C. (2014). The Experience of “Bottoming”: Considerations for Identity and Learning. Loeppky, John. (2023). “Purity Culture and Its Effect on Mental Health.” Verywell Mind. Ravenhill, James & de Visser, Richard. (2017). “It Takes a Man to Put Me on the Bottom”: Gay Men’s Experiences of Masculinity and Anal Intercourse. The Journal of Sex Research. 55. 1-15. 10.1080/00224499.2017.1403547. Schwartz, Mel. (2010) “Beyond the Mind-Body Connection.” Psychology Today. [1] Η χρήση του «ως» έχει γίνει επί τούτου. Η χρήση του «επί τούτου» είναι επίσης επί τούτου. Το στριπάκι στην αρχή του άρθρου ανήκει στην Nina Carolyn Paley από τη σειρά Mimi & Eunice

Βάζω ένα ενδιαφέρον άρθρο της ταντρικής δασκάλας Luna Agneya με θέμα πώς η Τάντρα μας βοηθά να πλοηγηθούμε στο χάος και την αλλαγή. Η συγγραφέας υποστηρίζει ότι ζούμε σε έναν ολοένα και πιο απρόβλεπτο κόσμο και ότι η εσωτερική ανθεκτικότητα και η ικανότητα προσαρμογής είναι τα πιο σημαντικά εργαλεία που διαθέτουμε. Κεντρικό σημείο του κειμένου είναι η κριτική στη σύγχρονη κουλτούρα της άνεσης, η οποία, σύμφωνα με τη συγγραφέα, μας καθιστά ψυχικά εύθραυστους/ες/α, καθώς η συστηματική αποφυγή της δυσφορίας εμποδίζει την ανάπτυξη της εσωτερικής μας δύναμης. Αντιθέτως, η συνειδητή ενασχόληση με την ένταση και τον πόνο μπορεί να λειτουργήσει ως καύσιμο για ριζική αλλαγή, επιτρέποντάς μας να βιώνουμε ταυτόχρονα τις δυσκολίες του κόσμου και την απόλυτη αγάπη ή απόλαυση. Προτείνει τον συνδυασμό της Ταντρικής πνευματικότητας και της Σωματικής προσέγγισης (Somatics) ως μέθοδο για να παραμείνουμε γειωμένοι μέσα στο χάος. Όπως οι μύες ατροφούν χωρίς αντίσταση, έτσι και η ψυχική μας ανθεκτικότητα εξασθενεί όταν αποφεύγουμε συστηματικά κάθε δυσφορία. Ο σύγχρονος πολιτισμός που δίνει προτεραιότητα στην άνεση μας καθιστά εύθραυστους. Η συνειδητή ενασχόληση με την ένταση (ακόμη και μέσα από πρακτικές όπως το BDSM, όπως αναφέρει ως παράδειγμα) μπορεί να ενισχύσει το ψυχολογικό μας οικοσύστημα. Η πνευματική εργασία μας επιτρέπει να κρατάμε ταυτόχρονα δύο αντίθετες καταστάσεις: Να νιώθουμε τον πόνο και τη φρίκη του κόσμου, αλλά ταυτόχρονα να αισθανόμαστε βαθιά αγάπη και ελπίδα. Να βιώνουμε προσωπικό ή σωματικό πόνο και ταυτόχρονα να βρίσκουμε σημεία απόλαυσης και ευδαιμονίας. Luna Agneya I’m sorry to be the bearer of the news, but the world isn’t going to get any easier any time soon. If you’re tracking the current global situation, you’ll see we’re heading for something on the scale of the pandemic, perhaps even worse and perhaps for even longer. We can’t expect more stability, more predictability or simplicity in our near future. The most important resource to navigate the challenges ahead is our inner resiliency and capacity to adapt to change. Because change is the only guarentee we have right now. It’s not the time to slack on your practice, to numb out and dissociate from the world or to let yourself fall into freeze. It’s not the time to get lazy and fall into old patterns. And honestly, the combination of Tantric spiritual work and somatics has the ability to support us with navigating the complexity and unpredictability of the future in a way that many people can’t imagine when they first hear of them. Tantra for a spiritual path that embraces the world and all challenges and aspects of your life as a practice to transform, bring more consciousness and awaken in even the depths of intensity and chaos. Tantra helps us break out of illusion, transform our lives and find the love at the heart of it all. Somatics for the trauma-informed understanding of your nervous system and psyche, how to re-wire the body-mind to expand out capacity to stay present and move between activation and rest when needed, to heal trauma-patterns and cultivate true rest. It is possible to be in the chaos and be deeply rooted in your center. While the world can feel harsh these days and things can easily become too fast, too overwhelming, too much… We can stay deeply anchored to love and beauty in a way that allows us to move with the changes and even enjoy the ride. I’ve gotta say, I am pretty concerned for a lot of people I know who are sweet sensitive souls who just haven’t built inner resilience and capacity to handle the overwhelming nature of life yet. People who, even when things were relatively stable, struggled to navigate the world and their relationships. And I don’t say this to shame or judge, I know how much chronic health stuff and neurodivergence and complex trauma affect people (because I also have chronic health and neuro stuff, and most of my closest friends do too) but to inspire and motivate — because while some of us have harder cards dealt to us, they can actually be fuel for transformation and radical change. Many of the most resilient and capable people I know came from deep trauma and challenges. This level of suffering was the fuel to make radical change in our lives. What could have destroyed us instead transformed us. The suffering kicked our asses so hard we had no choice but to go THROUGH the pain into liberation. It is possible. While my body might still be fragile, my heart and psyche isn’t because of all the yogic and somatic work I have done over the years… and I feel capable of navigating the challenges that will come because of those foundations, even if like many I have some anxieties and concerns for the future like any person who is keeping up with the news. Consciously going into pain, cultivating a base level of pleasure and nourishment, digesting grief and rage, surrendering to what we can not control, learning to trust self and life and other, learning to navigate conflict and relationships... All of this is essential survival work in a complex future. I wrote about this in my book on the chapter ‘Pain and Pleasure’ Our individual relationships with discomfort reflect broader cultural patterns that may be leaving us collectively unprepared for the challenges ahead. Just as we’ve created systems and technology designed to shield us from natural rhythms of seasons, scarcity, and physical challenge, we’ve also developed elaborate mechanisms to avoid emotional and spiritual discomfort. Yet, this systematic avoidance may be creating dangerous fragility – both personally and collectively. Research consistently shows that people who practice BDSM tend to have better mental health outcomes than the general population, including lower levels of anxiety, greater relationship satisfaction, and higher emotional resilience. This suggests that conscious engagement with intensity, rather than avoidance, may actually strengthen our psychological ecosystem and our relationships. Consider the parallel to physical fitness: muscles atrophy without resistance, immune systems weaken without exposure to manageable challenges, and bones lose density without weight-bearing stress. Similarly, our capacity to handle life’s inevitable difficulties may weaken when we systematically avoid all discomfort. A culture that prioritises convenience and comfort above all else may inadvertently be producing individuals who collapse when those comforts become unavailable. This individual fragility scales up to collective vulnerability. Climate action requires sacrificing conveniences. Economic transitions demand releasing familiar securities. Social healing involves facing uncomfortable truths about systems we’ve participated in. Creating a culture of accountability requires us to step into the fires of conflict as well as taking responsibility for our own actions and repairs. Our ability to navigate these necessary changes depends largely on whether we’ve cultivated the capacity to find meaning within difficulty rather than constantly seeking escape, as well as to be with the intensity of challenge without shutting down, fleeing or projecting our struggles onto others. It’s easy to blame everything on power figures, rather that to look at how we contribute to the problems we face and make sacrifices to our own comfort. When we can consciously transmute discomfort into wisdom and strength, we develop inner resources needed not just for personal wellbeing, but for showing up during collective crises and evolutionary change. We become people who can stay present during uncertainty, find creative solutions under pressure, step into conflict to repair and offer stability to those who haven’t yet developed these capacities. Recognising this, we can see our personal practice as not just for us but for our communities and future generations too. We can intentionally challenge ourselves to move out of fragility and into more resilience, and experience empowerment, pleasure and transcendence along the way. And not only does the resiliency cultivated from this work help us stay somewhat stable, open and adaptable as things change — but the capacity for joy, bliss and deep love keep us anchored to what truly matters, and able to enjoy the time we have here EVEN WITH all the pain and suffering. It’s not bypassing the suffering from privilege or ignorance, but stretching your ability to hold both the absolute horrors and the absolute love at the same time. You can live in a body that causes constant pain AND feel deep pleasure and bliss You can have everything fall apart around you AND find opportunity and hope amongst the ashes You can let your heart break for all the evil and pain of the world AND hold hope and love through it all. The spiritual work helps us to hold the paradoxes and complexities of it all without collapsing or repressing any of it. The somatic work helps us to find our inner equanimity and balance our nervous system and emotions even as things come at us. The relational work helps us find meaningful, supportive and cooperative relationships even as others break around us and turn against each other in base-level survival greed and competition. And, I have to be real with you all — This essential work can’t just be done from watching reels or reading articles... It’s not just a mental understanding. I see people thinking they’re ‘doing the work’ because they’re taking in information, but they’re just getting a framing and not landing it in their lived way of being. It takes real discipline. It takes showing up and being supported in it, whether that is in a coaching/therapeutic container, a group container/course, live events/retreats or ideally a mixture of all of these (because each method has its strengths and limitations) Just like getting your physical body fit takes discipline (and not just watching videos of people working out), getting your psyche fit takes conscious effort and application. Meditation, breath work, shadow work, therapeutic work... It’s non negotiable if you want to train this aspect of your being. And the thing we need to realise is that when things are most overwhelming is when it’s most important to practice. And that is when people are most likely to drop their practice all together. Heard the quote that goes something like — “Everyone should meditate for at least 30 minutes a day… unless you’re super busy, then you should meditate for 1 hour”. There is a truth there. When things are spacious and you’re feeling balanced and happy it’s nice to add some practice on top of that. But when you’re in chaos and stress it’s essential work. It’s ok to fall apart every now and then, but if we let ourselves completely collapse and get into chronic freeze, then we stop being adaptable. We limit our capacity to respond in intelligent ways to challenge. We risk our relationships. We lose trust in ourselves. And the more capacity we have, the more access to deep intuition, which is one of the most important things for navigating collapse and chaos. As I said in my article on Erotic (self) Discipline, cultivating that discipline is a result of a realistic relationship to consequences. And in chaotic times, consequences are very real and impactful. The benefits can range from stabilizing to ecstatic. Giving ourselves permission to take time, to slow down, to feel and cultivate the simple pleasures in life can feel like a luxury we can’t afford or give ourselves. Investing time and money in support, retreats and courses for self-actualization work can seem like an ill-advised investment when finances start becoming tight. But really, we need the feelers. We need the ones who can keep their hearts open. We need the ones who still connect to love and hope and beauty — who can remind others there is something worth living for. We are needed to remind the world that goodness exists all around us and in every moment. And- We who choose to feel need sanctuaries to nourish ourselves and each other, where we can remind ourselves what is means to choose love and live as love in a space that doesn’t feel as harsh and overwhelming. To reconnect to the transmission of Eros when we forget. To remind ourselves what truly matters. And to let ourselves resource in that love so we can let it flow out into the world and inspire others. There are more than enough people out there living from fear, anger, bitterness, numbness, obligation.... To choose love and live from another paradigm isn’t always easy. Give yourself permission to enter these sanctuaries, especially when you feel like you don’t have the time/space/money because that’s when we need it most. It’s not selfish, it’s not a luxury, at the end of the day it’s that which matters most. Ready to do the work? Start with my book ‘The Liberated Sensualist’ to get the core philosophy, framework and practices that combine Tantra and Somatics. (The audiobook is a few days away from being complete but will take some weeks to end up on the usual platforms but you can still buy it direct from me and start listening) Get the Companion Course with the recordings of all 40 practices to do them alongside the book content (to turn a book + recordings into a 22 module Tantric course that will change your life TBH for only like €110) In a few weeks (when I’m back in Thailand) I’ll be opening up again for private mentorship/coaching, and generally now I’m only going to work with people who have read my book so we can spend the 1:1 time going super deep and I don’t have to explain concepts I’ve already written about. So if you are interested in working with me and haven’t got the book yet, please start there! If you’re in Australia come join me for the last few events in Melbourne and Sydney. It looks like travel will not be such a thing in the coming years so don’t expect me to be back in Aus any time soon (for real, probably only super wealthy people will be flying in the coming years if you’re not keeping up with the news) I also have courses on the Sensual Arts School such as ‘Embodied Tantrika’ if you want a more structured course related to this topic.

Αγαπάμε πατριαρχικά. Αγαπάμε δημοκρατικά. Αγαπάμε σαν τους καπιταλιστές. Με την αδηφάγο ανησυχία να κατακτήσουμε το αντικείμενο του έρωτα, με τη βάναυση ανησυχία, όπως αυτός που συλλέγει κυνηγημένα ζώα. Κατακτιόμαστε, γλυκαινόμαστε, συγχωνευόμαστε, χωρίζουμε, καταστρεφόμαστε αμοιβαία. Ο δικός μας τρόπος αγάπης είναι διαποτισμένος από ιδεολογία, σαν τα άλλα τα φαινόμενα τα κοινωνικά και τα πολιτικά. Τον ρομαντικό έρωτα τον έχουμε κληρονομήσει από την αστική τάξη του 19ου αιώνα και είναι βασισμένος στον πιο αποτρόπαιο ατομικισμό. Να μας κοπανάνε με την ιδέα ότι πρέπει να ενωνόμαστε ανά δυο, το δύο δεν είναι τυχαίο. Κάτω από τη φιλοσοφία του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», ο πατριαρχικός ρομαντισμός διαιωνίζεται στα παραμύθια που μας λένε στα διάφορα μέσα (σινεμά, τηλεόραση, περιοδικά) Μέσω των παραμυθιών, αποδεχόμαστε τους μύθους, τα στερεότυπα, τις τελετές και τους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων, και ενώ καταναλώνουμε ηγεμονική ιδεολογία, περνάμε το χρόνο μας αποφεύγοντας μια πραγματικότητα που δεν μας αρέσει. Καταναλώνοντας αυτά τα ρομαντικά προϊόντα μαθαίνουμε να ονειρευόμαστε μία συγκινητική μοντέρνα ουτοπία που μας υπόσχεται την αιώνια σωτηρία και τη συζυγική ευτυχία. Αλλά μόνο για μένα και για σένα, οι υπόλοιποι να ψάξουν μόνοι τους τη ζωή τους. Απέναντι στις θρησκευτικές, κοινωνικές και πολιτικές ουτοπίες, η ρομαντική αγάπη μάς προσφέρει μια ατομική λύση και μάς κρατάει απασχολημένους, ονειρευόμενους ευτυχισμένα «happy end». Ο ρομαντισμός είναι χρήσιμος για να αποκτήσουμε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, για να επικεντρωθούμε στην αναζήτηση του συντρόφου, για να αναπαραχθούμε, για να ακολουθούμε τη παράδοση και για να συνεχίζονται όλα με τον ίδιο τρόπο. Ο πατριαρχικός ρομαντισμός χρησιμοποιείται για να συνεχίσουν όλα με τον ίδιο τρόπο. Κάποιες απολαμβάνουν τα προνόμια του φύλου τους και οι άλλες παραδίνονται στους μικρούς και απόλυτους βασιλιάδες που κυβερνούν τα σπίτια τους. Είναι χρήσιμος επίσης για να ξεχνάμε μια άσχημη μέρα, για να μας πάει σε άλλους κόσμους πιο όμορφους, για να υποφέρουμε και να είμαστε ευτυχισμένοι με ιστορίες που οι άλλοι έχουν εξιδανικεύσει, για να ξεχνάμε την σκληρή και γκρι πραγματικότητα της καθημερινότητας. Χρησιμοποιείται για να κάνουμε άφθονη χρήση των οικονομικών μέσων, χρόνου και ενέργειας στο να βρούμε το έτερόν μας ήμισυ. Στην αποτυχία μας επιθυμούμε να αλλάξουν όλα και να βρούμε τον ιδανικό μας έρωτα για να μας λατρεύει και να μας κάνει παρέα στην σκληρή καθημερινή μάχη της ζωής. Κάθε πρόβατο με το ζευγάρι του. Είμαστε περικυκλωμένοι από ανθρώπους που μας αγαπάνε, αλλά αν δεν έχουμε σύντροφο λέμε ότι είμαστε μόνοι μας. Αυτοί που έχουν σύντροφο λένε ότι η μοναξιά που αισθάνονται είναι χειρότερη. Πολλές γυναίκες και άνδρες αλλά περισσότερο οι γυναίκες γιατί είναι ο πιο ευάλωτος κρίκος, πιστεύουν ότι ο σύντροφος τους είναι η λύση στην αβεβαιότητα, στο τρωτό, στα προσωπικά τους προβλήματα. Οι πολιτιστικές βιομηχανίες και τα μεσιτικά γραφεία μάς πουλάνε ρομαντικούς παράδεισους για να ψάχνουμε συντρόφους και να κλειδωθούμε σε ευτυχισμένες εστίες, έναν περίγυρο από ασφάλεια και βαρεμάρα που μπορεί να γίνει μια συζυγική κόλαση. Τα σημερινά ζευγάρια συνεχίζουν να έχουν έντονα άνισες, ανισόρροπες και ιεραρχικές σχέσεις που σχεδόν όλες εξασκούν την κατανομή των ρόλων. Ετεροφυλόφιλοι/ες, λεσβίες, αμφί, γκέι …η ρομαντική αγάπη είναι το τελικό περίβλημα το οποίο περιβάλλει τον πατριαρχισμό. Ο ατομικισμός του ρομαντισμού μάς βυθίζει σε ρομαντικά όνειρα, ενώ μας αφαιρούν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες …ακόμα ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού συνεχίζει γλαρωμένο, γκρινιάζοντας στα σπίτια τους, να ονειρεύεται τον σωτήρα η τον μπλε πρίγκιπα. Τα παραδοσιακά μέσα επικοινωνίας ποτέ δεν θα προωθήσουν την ομαδική αγάπη αν δεν είναι για να μας πουλήσουν ολυμπιάδες ή μια ασφάλεια ζωής. Αν όλοι θέλαμε πάρα πολύ, το σύστημα θα κατέρρεε γιατί είναι βασισμένο στο απόθεμα των μέσων και αγαθών και όχι στην αλληλεγγύη και την ομαδική διαχείρισή του. Γι΄ αυτό, το σύστημα προτείνει να συγκεντρωνόμαστε δύο – δύο παρά είκοσι – είκοσι. Είναι πιο εύκολο να ελέγχεις δύο παρά ομάδες από άτομα που αγαπιούνται. Το πρόβλημα με τον ρομαντικό έρωτα είναι ότι αναφερόμαστε σε αυτόν σαν να είναι ένα προσωπικό θέμα. Αν ερωτεύεσαι και υποφέρεις, αν χάνεις τον αγαπημένο η την αγαπημένη σου, αν δεν σε γεμίζει η σχέση, αν είσαι δυστυχισμένος, αν αντέχεις προσβολές και εξευτελισμούς είναι δικό σου το πρόβλημα. Ίσως σημαίνει ότι δεν έχεις καλή τύχη ή δεν διαλέγεις τους κατάλληλους ανθρώπους, σου λένε. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι ατομικό είναι ομαδικό. Είναι πολλά τα άτομα που υποφέρουν γιατί οι προσδοκίες τους δεν προσαρμόζονται σε αυτό που είχανε ονειρευτεί. Είτε γιατί φοβούνται να μείνουν μόνα, είτε γιατί χρειάζονται έναν άνδρα ή μια γυναίκα, είτε γιατί απογοητεύονται όταν επιβεβαιώνεται ότι το ρομαντικό δεν είναι αιώνιο, ούτε τέλειο, ούτε είναι η λύση στα δικά τους προβλήματα. ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ, και ο δικός μας πατριαρχισμός είναι ρομαντικός, παρόλο που δεν θέλουμε να μιλήσουμε γι αυτό στα φόρουμ και στις συνελεύσεις. Επίσης, οι αριστερές και οι φεμινιστικές ομάδες συνεχίζουν δεμένες στα παλιά πρότυπα τα οποία είναι ακόμα πολύ δύσκολο να αποτινάξουμε. Δημιουργούμε πολλές ομιλίες σχετικά με την ελευθερία, τη γενναιοδωρία, την ισότητα, τα δικαιώματα, την αυτονομία …αλλά στο κρεβάτι, στο σπίτι και στη δική μας καθημερινή ζωή δεν είναι τόσο εύκολο να μοιραστούμε τις σπιτικές δουλειές, να διαχειριστούμε τη ζήλια, να αποδεχτούμε τους χωρισμούς, να διαχειριστούμε τους φόβους μας, να επικοινωνούμε με ειλικρίνεια και να εκφράζουμε τα συναισθήματα μας χωρίς να μας σέρνει ο πόνος ή ο θυμός. Δεν μας μαθαίνουν να να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματα στα σχολεία, αλλά μας βομβαρδίζουν με επαναληπτικά και συναισθηματικά στερεότυπα και μας αποπλανούν για να φανταζόμαστε τη ρομαντική αγάπη μέσω ενός ετερόφυλου ζευγαριού μόνο με δυο μέλη και με πολύ διαφοροποιημένο ρόλο, ενήλικες, και στην αναπαραγωγική ζωή. Αυτό το μοντέλο δεν είναι μόνο πατριαρχικό είναι επίσης και καπιταλιστικό: Barbie-Ken, Angleina Jolie- Brad Pitt, Javier Bardem-Penelope Cruz, Letizia-Felipe…Δείχνουν να είναι επιτυχημένα ζευγάρια μυθοποιημένα από τα ροζ περιοδικά για να τα έχουμε σαν μοντέλο προς μίμηση. Είναι εύκολο τότε να καταλάβουμε γιατί δίνουμε περισσότερη σημασία στην έρευνα του δικού μας ρομαντικού παραδείσου παρά στις ομαδικές λύσεις. Για να αλλάξουμε ή να μετατρέψουμε ή να βελτιώσουμε τον κόσμο μας πρέπει να αναφερθούμε με πολιτικό τρόπο στο θέμα του ρομαντισμού, να αναλογιστούμε την ανατρεπτική διάστασή του όταν είναι συλλογικό, και τη λειτουργία του σαν μηχανισμού ελέγχου των μαζών όταν περιορίζεται στον κόσμο του εξιδανικευμένου ρομαντισμού, ετεροκεντρικού και ετεροσεξιστικού. Οταν γίνομαι ρομαντικη queer σκέφτομαι ότι η αληθινή αγάπη θα μπορούσε να καταστρέψει μαζί τον πατριαρχισμό και τον καπιταλισμό. Τα δίχτυα αλληλεγγύης θα μπορούσαν να εξαλείψουν τις ανισότητες, τις ιεραρχίες, τον ατομικισμό, τους ομαδικούς φόβους όσον αφορά τους «άλλους» (οι περίεργοι, οι περιθωριοποιημένοι, οι μετανάστες, οι φυλακισμένες, οι τρανς, οι πόρνες, οι ζητιάνοι, οι ξένες). Για να δημιουργήσουμε αυτά τα δίχτυα αγάπης πρέπει να μιλάμε πολύ και να δουλεύουμε πολύ. Μένει ένας ολόκληρος δρόμος να φτιάξουμε. Πρέπει να μιλάμε για το πώς μπορούμε να μαθαίνουμε να αγαπιόμαστε καλύτερα, να έχουμε καλές και ωραίες σχέσεις, να επεκτείνουμε τη στοργή στον κόσμο και να μην επικεντρωνόμαστε μόνο σε έναν άνθρωπο. Είναι ώρα να ξεκινήσουμε να μιλάμε για αγάπη, για συναισθήματα σε χώρους στους οποίους ήταν ένα θέμα μη αναγνωρισμένο η αόρατο: στα πανεπιστήμια, στα συνέδρια, στις συνελεύσεις των κοινωνικών κινήσεων, στους συλλόγους της γειτονιάς, στα συνδικάτα, στους δρόμους, στα φόρουμ, στις διαδικτυακές κοινότητες. Πρέπει να ανακατασκευάσουμε και να ξανασκεφτούμε την έννοια της ρομαντικής αγάπης για να φτιάξουμε σχέσεις με πιο πολύ ισότητα και διαφορετικές ιδέες. Πρέπει να από-πατριαρχίσουμε την αγάπη, να ακυρώσουμε τις συναισθηματικές ιεραρχικές σχέσεις, να το ξαναφτιάξουμε, να τελειώνουμε με τα παραδοσιακά στερεότυπα, να διηγούμαστε άλλες ιστορίες με αλλά μοντέλα, να κτίσουμε άλλες, διαφορετικές σχέσεις βασισμένες στη καλή επαφή, τη στοργή και την ελευθερία. Είναι αναγκαίο να προτείνουμε άλλα happy end και να επεκτείνουμε την έννοια της αγάπης που σήμερα είναι περιορισμένη μόνο σε αυτούς που σχετίζονται δυο-δυο. Τώρα περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται να βοηθηθούμε, να δουλεύουμε ενωμένοι, να μαχόμαστε για τα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους. Για να τελειώσουμε με την ανισότητα, τις κοινωνικές φοβίες, τα μίση και τις μοναξιές, χρειαζόμαστε περισσότερη γενναιοδωρία, περισσότερη επικοινωνία, περισσότερη συνεργασία σε ομάδες. Μόνο μέσω της ομαδικής αγάπης μπορούμε να αρθρώσουμε πολιτικά την αλλαγή. Εμπιστευόμενοι τον κόσμο, αλληλεπιδρώντας στους δρόμους, υφαίνοντας δίχτυα αλληλεγγύης και συνεργασίας, δουλεύοντας ενωμένοι για να κτίσουμε μια κοινωνία οριζόντια, με πιο πολύ ισότητα και επιείκεια. Σκεφτόμενοι και δουλεύοντας για το κοινό αγαθό είναι πιο εύκολο να προσφέρουμε και να αποδεχόμαστε, είναι πιο εύκολο να σταματήσουμε να αισθανόμαστε μόνοι μας, είναι πιο εύκολο να διαλέγεις σύντροφο με ελευθερία, έτσι θα είναι πιο εύκολο να έχουμε σχέσεις με περισσότερη ποικιλία. Θα πρέπει να δώσουμε περισσότερο χώρο στην αγάπη, και να κτίσουμε συναισθηματικά δίκτυα για να μπορούμε να αγαπιόμαστε καλύτερα και περισσότερο. Κείμενο της Coral Herrera Gómez Μετάφραση María Durán Barbero Απόδοση Αδριάνα Νικολοπούλου

adrienne maree brown* (απόδοση στα ελληνικά: Happy Sisyphus) Ο Ακτιβισμός της Απόλαυσης είναι ένα διεθνώς δημοφιλές βιβλίο της μαύρης φεμινίστριας, ακτιβίστριας και συγγραφέα adrienne maree brown το οποίο παραμένει αμετάφραστο στα ελληνικά. Θεωρώ το συνδυασμό της απόλαυσης με τον ακτιβισμό εκτός από πολύ… απολαυστικό και πολύ χρήσιμο για την εποχή μας. Επιχειρώντας και ο ίδιος λοιπόν να επιδοθώ σε έναν ακτιβισμό της απόλαυσης έκανα μια ελεύθερη απόδοση των παρακάτω αποσπασμάτων του βιβλίου στα ελληνικά. Ελπίζω να ευχαριστηθείτε την ανάγνωσή τους όσο κι εγώ! Απολαύστε υπεύθυνα: Τι είναι ο ακτιβισμός της απόλαυσης; Η απόλαυση είναι ένα αίσθημα ευτυχισμένης ικανοποίησης και ευχαρίστησης. Ο ακτιβισμός αποτελείται από προσπάθειες προώθησης, παρεμπόδισης ή προσανατολισμού κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών ή περιβαλλοντικών αλλαγών ή αντίσταση με την επιθυμία να γίνουν βελτιώσεις στην κοινωνία. Ο ακτιβισμός της απόλαυσης είναι η δουλειά που κάνουμε για να ανακτήσουμε τους ολόκληρους, ευτυχισμένους και ικανοποιημένους εαυτούς μας από τις επιπτώσεις, τις αυταπάτες και τους περιορισμούς της καταπίεσης και/ή της λευκής υπεροχής1. Ο ακτιβισμός της απόλαυσης βεβαιώνει ότι όλοι χρειαζόμαστε και αξίζουμε την απόλαυση και ότι οι κοινωνικές δομές μας πρέπει να το αντανακλούν αυτό. Αυτή τη στιγμή, πρέπει να προτεραιοποιήσουμε την απόλαυση εκείνων που επηρεάζονται περισσότερο από την καταπίεση. Οι ακτιβίστριες της απόλαυσης επιδιώκουν να κατανοήσουν και να μάθουν από τις πολιτικές και την ισορροπία εξουσίας μέσα σε όλα όσα μας κάνουν να νιώθουμε καλά. Αυτό περιλαμβάνει το σεξ και τον ερωτισμό, ναρκωτικά, μόδα, χιούμορ, δουλειά με πάθος, σύνδεση, διάβασμα, μαγείρεμα ή/και φαγητό, μουσική και άλλες τέχνες, και τόσα άλλα. Οι ακτιβιστές της απόλαυσης πιστεύουν ότι αξιοποιώντας την πιθανή καλοσύνη μέσα σε καθένα από εμάς μπορούμε να δημιουργήσουμε κοινωνική δικαιοσύνη και απελευθέρωση, αυξάνοντας μια θεραπευτική αφθονία εκεί όπου έχουμε κοινωνικοποιηθεί ώστε να πιστεύουμε ότι υπάρχει μόνο έλλειψη. Ο ακτιβισμός της απόλαυσης δρα από μια ανάλυση ότι η απόλαυση είναι ένα φυσικό, ασφαλές και απελευθερωτικό μέρος της ζωής—και ότι μπορούμε να προσφέρουμε ο ένας στην άλλη εργαλεία και εκπαίδευση ώστε να διασφαλίσουμε ότι το σεξ, η επιθυμία, τα ναρκωτικά, η μεταξύ μας σύνδεση και άλλες απολαύσεις δεν είναι απειλητικές ή βλαπτικές για τη ζωή αλλά εμπλουτίζουν τη ζωή. Ο ακτιβισμός της απόλαυσης περιλαμβάνει την εργασία και τη ζωή που ζουν στα βασίλεια της ικανοποίησης, της χαράς, και της ερωτικής ζωντάνιας που επιφέρουν κοινωνική και πολιτική αλλαγή. Τελικά, ο ακτιβισμός της απόλαυσης είναι εμείς όταν μαθαίνουμε να κάνουμε τη δικαιοσύνη και την απελευθέρωση τις πιο ευχάριστες εμπειρίες που μπορούμε να έχουμε σε αυτόν τον πλανήτη. Αρχές Απόλαυσης Αυτό στο οποίο εστιάζεις την προσοχή σου μεγαλώνει. […]Συντονίσου στην ευτυχία, τι σε ικανοποιεί, τι σου φέρνει χαρά. Γινόμαστε αυτό που ασκούμε. Αυτό το έμαθα μελετώντας Somatics2! Στο βιβλίο του The Leadership Dojo, ο Richard Strozzi-Heckler μοιράζεται αυτό «300 επαναλήψεις παράγουν σωματική μνήμη… [και] 3.000 επαναλήψεις δημιουργoύν σωματοποίηση.» Ναι αυτός είναι ο τρόπος. Όταν ήρθε η ώρα να μετακομίσω στο Ντιτρόιτ, όταν ήρθε η ώρα να αφήσω την τελευταία μου δουλειά, όταν ήρθε η ώρα να ξεκινήσω μια πρακτική διαλογισμού, ο καιρός για κολύμπι, η ώρα να τρώω πιο υγιεινά, το ήξερα γιατί μου έδινε ευχαρίστηση όταν έπαιρνα την απόφαση και ζούσα μέσα σε αυτή. Τώρα αφήνω αυτό να καθοδηγήσει τις επιλογές μου για το πώς οργανώνομαι και για το τι στοχεύω με τη δική μου εργασία — απόλαυση στις διαδικασίες της ύπαρξής μου και τις καταστάσεις του είναι μου. Ναι είναι ένα μέλλον. Όταν νιώθω απόλαυση, ξέρω ότι είμαι στο σωστό δρόμο. Η πρεσβυτέρα της απόλαυσης από το Πουέρτο Ρίκο Idelisse Malave μοιράστηκε μαζί μου ότι η δική της αρχή της απόλαυσης είναι «Αν με ευχαριστεί, θα το κάνω». Όταν είμαι χαρούμενη, είναι καλό για τον κόσμο. Η βαθύτερη απόλαυση προέρχεται από την ισορροπία μεταξύ δέσμευσης και αποδέσμευσης. Δεσμεύσου πλήρως στη διαδικασία, το ταξίδι, φέρνοντας ό,τι καλύτερο μπορείς να φέρεις. Αποδέσμευσε τον εαυτό σου από το εγώ και το αποτέλεσμα. Κάνε τον αγώνα για δικαιοσύνη και απελευθέρωση μια ευχάριστη υπόθεση. Το όχι σου ανοίγει τον δρόμο για το ναι σου. Τα όρια δημιουργούν το δοχείο εντός των οποίων το ναι σου είναι αυθεντικό. Το να μπορείς να πεις όχι κάνει το ναι επιλογή. Το μέτρο είναι το κλειδί. Η ιδέα δεν είναι να βρίσκεσαι σε μια μεθυστική κατάσταση έκστασης συνέχεια, αλλά μάλλον να μάθεις πώς να αισθάνεσαι πότε κάτι είναι καλό για εσένα, για να μπορείς να νιώσεις πότε είναι αρκετό. Κάτι που σχετίζεται με αυτό: η απόλαυση δεν βρίσκεται στα χρήματα. Η απόλαυση δεν σχετίζεται καν με τα χρήματα, τουλάχιστον όχι με θετικό τρόπο. Η ύπαρξη πόρων για την αγορά απεριόριστων ποσοτήτων απόλαυσης οδηγεί στην κραιπάλη, και η κραιπάλη καταστρέφει εντελώς την πνευματική εμπειρία της απόλαυσης. Δύο λόγια για την κραιπάλη: Ο ακτιβισμός της απόλαυσης δεν αφορά το να δημιουργείς ή να ενδίδεις στην κραιπάλη. Θέλω να το λέω αυτό νωρίς και συχνά, στον εαυτό μου και σε εσένα. Μερικές φορές, όταν αναφέρω αυτό το έργο στους ανθρώπους, μπορώ να δω βακχικά όργια να ξεδιπλώνονται στα μάτια τους, και αυτό με κάνει να νιώθω τρυφερά. Νομίζω ότι επειδή οι περισσότεροι και οι περισσότερες από εμάς είμαστε τόσο καταπιεσμένοι/ες, οι φαντασιώσεις μας φτάνουν στα άκρα για να αντισταθμίσουν όλη αυτή την καταπιεσμένη λαχτάρα. Ο ακτιβισμός της απόλαυσης αφορά το να μάθεις τι σημαίνει να μπορείς να νιώσεις ικανοποίηση, να δημιουργείς, από μέσα σου και από το μεταξύ μας, μια αφθονία από την οποία μπορούμε όλοι/ες να έχουμε αρκετή. Μέρος του λόγου που τόσο λίγες από εμάς έχουμε μια υγιή σχέση με την απόλαυση είναι γιατί μια μικρή μειοψηφία του είδους μας συσσωρεύει την περίσσεια πόρων, δημιουργώντας μια ψεύτικη έλλειψη και στη συνέχεια προσπαθεί να μας πουλήσει χαρά, να πουλήσει εμάς πίσω στους εαυτούς μας. Μερικοί νομίζουν ότι τους ανήκει, ότι είναι η κληρονομιά τους. Κάποιοι πιστεύουν ότι είναι σημάδι της αξίας τους, της υπεροχή τους. Σε μεγάλη έκταση, οι λευκοί άνθρωποι και οι άνδρες ήταν οι πρωταρχικοί αποδέκτες αυτής της αυταπάτης, της πεποίθησης ότι τους αξίζει να έχουν υπερβολικά πολλά, ενώ η πλειονότητα των άλλων δεν έχει αρκετά… ή ακόμα περισσότερο, ότι η πλειοψηφία του κόσμου υπάρχει με κάποιο τρόπο για να τους ευχαριστεί. Και τόσοι πολλοί και πολλές από εμάς έχουμε εκπαιδευτεί στην αυταπάτη ότι πρέπει συσσωρεύουμε περίσσεια, ακόμη και με τίμημα τεράστιας ανισότητας, για να δούμε τη ζωή μας ως πλήρη ή επιτυχημένη. Μια κεντρική πτυχή του ακτιβισμού της απόλαυσης είναι η αξιοποίηση της φυσικής αφθονίας που υπάρχει μέσα μας και μεταξύ μας, και μεταξύ του είδους μας και αυτού του πλανήτη. Η απόλαυση δεν είναι ένα από τα λάφυρα του καπιταλισμού. Είναι αυτό για το οποίο τα σώματά μας, τα ανθρώπινα συστήματα μας, είναι δομημένα∙ είναι η ζωντάνια και η αφύπνιση, η ευγνωμοσύνη και η ταπεινοφροσύνη, η χαρά και η γιορτή του να είσαι θαυμάσιος. Αντί λοιπόν να ενθαρρύνω τη μετριοπάθεια ξανά και ξανά, θέλω να σου ζητήσω να εγκαταλείψεις τη λαχτάρα σου για υπερβολές και να μείνεις συνειδητή στη σχέση σου με το αρκετό. Πόσο σεξ θα ήταν αρκετό; Πόση μέθη θα ήταν αρκετή; Πόση αγάπη θα ήταν αρκετή; Μπορείς να φανταστείς ότι έχεις θεραπευτεί αρκετά; Αρκετά ευτυχισμένος; Αρκετά συνδεδεμένη; Έχοντας αρκετό χώρο στη ζωή σου για να τη ζήσεις πραγματικά; Μπορείς να φανταστείς ότι είσαι αρκετά ελεύθερη; Καταλαβαίνεις ότι εσύ, όπως είσαι, αυτός που είσαι, είσαι αρκετός; *Περισσότερα από (και για) την adrienne maree brown εδώ: https://adriennemareebrown.net/