Φέτος, ανοίγουμε διαδικασίες για την οργάνωση του Pride Ρεθύμνου, δέκα χρόνια μετά από το πρώτο και μοναδικό Pride που έλαβε χώρο στην πόλη που ζούμε.
από την ομάδα Pride Ρεθύμνου

Ωστόσο, ένα χρόνο πριν είχε προηγηθεί το πρώτο αυτοοργανωμένο pride της Κρήτης 2015, το οποίο οργανώθηκε από την ομάδα conqueer του Ηρακλείου και φύλο και φτερό του Ρεθύμνου. Το pride αυτό αποτέλεσε και μία από τις πρώτες πανελλαδικές αυτοοργανωμένες προσπάθειες.

Λαμβάνοντας υπόψη τις προηγούμενες διεκδικήσεις ξεκινάμε σήμερα μια προσπάθεια να δημιουργήσουμε ελεύθερους χώρους να εκφραστούμε, να διασκεδάσουμε, να συζητήσουμε τις κουήρ εμπειρίες μας, να οργανωθούμε ενάντια στις πολλαπλές καταπιέσεις που βιώνουμε και να δημιουργήσουμε ένα Ρέθυμνο που γιορτάζει την ποικιλομορφία αντί να την εγκλωβίζει σε σκοτεινές ντουλάπες.

Η άνοδος της ακροδεξιάς παγκοσμίως θέτει υπό αμφισβήτηση θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και καταστρατηγεί την δημοκρατία άλλοτε χωρίς περιστροφές άλλοτε υπό ένα προσωπείο φιλελευθερισμού. Είναι σημαντικότερο από ποτέ να αντισταθούμε σε αυτό το αναδυόμενο κύμα φασιστικών και ιμπεριαλιστικών μεθοδεύσεων οι οποίες επιτίθονται στη ποικιλομορφία και κανονικοποιούν την χρήση βίας εναντίον εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών.

Αντιλαμβανόμενα αυτό πολιτικό πλαίσιο και την ελληνική πραγματικότητα, δημιουργήσαμε μία ομάδα θέλοντας να επαναπροσδιορίσουμε τους όρους μέσα στους οποίους τα κουήρ άτομα του Ρεθύμνου βιώνουν τους εαυτούς τους και κατ’ επέκταση πως σχετίζονται με την τοπική κοινωνία. Κατευθείαν υπήρξε τεράστια ανταπόκριση και κινητοποίηση στους φοιτητικούς κύκλους για την οργάνωση ενός κουήρ χώρου αντίστασης και ορατότητας στο Ρέθυμνο. Έτσι ξεκίνησε μια πρωτοβουλία για ένα αυτοοργανωμένο, διαθεματικό pride, το οποίο έχει στόχο να ανοίξει έναν ακόμα διάλογο στην τοπική κοινωνία. Ο διάλογος αυτός περιλαμβάνει ζητήματα όπως τα δυαδικά και μη τρανς βιώματα, τον αποκλεισμό στην αιμοδοσία, την ιατρική βία (ιντερσεξ κ.α), την σεξεργασία, τον ΗΙV, τον φεμινισμό των data, την αποαποικιοποίηση και άλλα.

Ως νεοσύστατη ομάδα δεν έχουμε διαμορφώσει ακόμα μια ενιαία ταυτότητα. Μας ενώνει όμως η ανάγκη να δημιουργήσουμε queer χώρους μέσα από τους οποίους θα αντισταθούμε και θα διεκδικήσουμε ένα πλαίσιο στο οποίο μπορούμε να είμαστε ελεύθερα και να υπάρχουμε μη απολογητικά και περήφανα. Ο κεντρικός άξονας του pride είναι η διαθεματικότητα, ο τρόπος με τον οποίο διάφορες κοινωνικές και πολιτικές ταυτότητες (όπως το φύλο, η φυλή, η τάξη, η σεξουαλικότητα, η αναπηρία κ.ά.) αλληλοεπικαλύπτονται και αλληλεπιδρούν. Αποφασίσαμε η ομάδα μας να έχει αυτοοργανωμένο και οριζόντιο χαρακτήρα, να συνεργαζόμαστε δηλαδή, χωρίς να βασιζόμαστε σε ιεραρχική δομή, θεσμικούς φορείς, και εξωτερικές χορηγίες.

Η πόλη του Ρεθύμνου είναι μια σχετικά ανοιχτή πόλη όσον αφορά τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα καθώς είναι και μια φοιτητούπολη. Το πανεπιστήμιο Κρήτης δέχεται εκατοντάδες φοιτητές από όλη την Ελλάδα και κατ’ επέκταση τον κόσμο (μέσω του προγράμματος erasmus) κάτι που έχει συμβάλει στην αλληλεπίδραση της πόλης με την ποικιλομορφία. Για πολλά κουήρ άτομα είναι η πρώτη ευκαιρία να ζήσουν ανοιχτά την πραγματικότητα τους, δημιουργώντας ένα αρκετά φιλικό κλίμα από την πλευρά των κατοίκων της πόλης. Παράλληλα ο τουριστικός χαρακτήρας της οικονομίας προσφέρει μια συνθήκη ελευθερίας στους επισκέπτες την οποία ωστόσο συχνά στερούνται οι ντόπιοι (και) εργαζόμενοι. Στην δικιά τους καθημερινότητα, μέσα στους χώρους εργασίας, κοινωνικοποίησης, στα σχολεία, τις οικογένειες και τις επιμέρους κοινότητες οι αντιφάσεις μεταξύ ελευθερίας και καταπίεσης είναι άπειρες.

Ειδικά στην περιφέρεια του Ρεθύμνου, όπως και στις περισσότερες επαρχίες συχνά διαμορφώνεται ένα πολύ καταπιεστικό καθεστώς αορατότητας και φόβου. Το καθεστώς αυτό, της διπλής ζωής δεν είναι μόνο μια αναγκαιότητα αλλά και μια κανονικότητα καθώς τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα στην περιφέρεια μεγαλώνουν με την ιδέα ότι η αορατότητα και η βία είναι πεπρωμένο.

Καλούμε λοιπόν όλο το Ρέθυμνο να δει ότι αυτό δεν είναι δεδομένο. Δεν είναι το πεπρωμένο μας να υποφέρουμε και να φοβόμαστε και ήρθε η εποχή να βάλουμε ένα τέλος στις ομοτρανσφοβικές επιταγές που μας ορίζουν. Εμείς ορίζουμε τον εαυτό μας. Ανοίγουμε τη βεντάλια, καλώντας ανθρώπους με διαφορετικές οπτικές να μας γνωρίσουν και να αμφισβητήσουν δημιουργικά τις βεβαιότητές τους. Η “θηλυκότητα”, κόντρα στην οποία οι άντρες καλούνται να συγκροτήσουν τις ταυτότητες τους, αναγνωρίζεται ως ευαλωτότητα, αδυναμία, γελοιότητα. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές σε τόπους όπως η “Λεβεντογέννα Κρήτη”.

Σε αυτό το πλαίσιο έχουμε μάθει ότι η ομοφοβία δεν είναι παρά ένα λογικό ακόλουθο που θα επαναφέρει την έμφυλη τάξη πραγμάτων. Ο εκφοβισμός δεν πρέπει να είναι υπό διαπραγμάτευση. Η ντροπή σίγουρα δεν είναι κάτι που αξίζει σε κανένα και σίγουρα δεν είναι η τάξη πραγμάτων την οποία διεκδικούμε περήφανα.

Για εμάς το pride είναι θεμελιώδες εργαλείο στην κουήρ αντίσταση. Αποτελεί αφορμή συσπείρωσης της κοινότητας μας για συλλογικές διεκδικήσεις, επανοικειοποιόντας τους δημόσιους χώρους της πόλης μας. Μέσα από αυτές τις διαδικασίες διευρύνουμε τους ορίζοντες του τι σημαίνει να έχουμε μία πολύχρωμη και συμπεριληπτική κοινωνία. Θέλουμε το πράιντ να μην είναι μόνο μια γιορτή της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, ούτε μια εργαλειοποίηση των αγώνων μας προς όφελος ενός αδηφάγου συστήματος που προσπαθεί να βελτιώσει την εικόνα του. Θέλουμε να δώσει βήμα σε όλα τα άτομα που βρίσκονται στο περιθώριο να επαναπροσδιορίσουν την θέση τους σε ένα κόσμο που προσπαθεί να στραφεί όλο και περισσότερο στον συντηρητισμό.
https://avmag.gr/gia-ena-rethymno-pou-giortazei-tin-poikilomorfia-anti-na-tin-egklovizei-se-skoteines-ntoulapes/

BOOK PRESENTATION & OPEN TALK : "TRY ANARCHISM FOR LIFE"
BEAUTY, JOY & ANARCHIST RELATIONSHIPS
On the occasion of the “European” edition of the wonderful book “Try Anarchism For Life: The Beauty of Our Circle” (@activedistribution ) we are pleased to welcome Cindy Barukh Milstein (@cindymilstein ) to La Zone. The new zine "For anarchist relationships - Mutual aid for daily life, care and emotions" will also be available.
We invite you to join us for an open discussion on how to build anarchist(ic) relationships and militant joy. We will also explore the role of creativity and beauty in our struggles. This discussion will not take a naive, individualistic, or apolitical approach; rather, it embraces a radical, feminist, queer+trans, and nonableist ethics and practices.
It’s often easier to identify what we are fighting against, but ultimately, what are we proactively for as anarchists and anti-authoritarians? How do we continue our resistance in a time of neoliberal fascistization while modeling forms of freedom? How do we take care of ourselves and each other, and for the long haul? We hope this exchange will provide an opportunity to initiate dialogues that are still uncommon in our political circles.
We encourage everyone to come with stories from your own anarchist practices in order to share them — the importance of beauty, creativity, illustrating what we are for by doing it (anarchism in action), expressing joy and grief openly, and so on.
To ensure everyone’s inclusion, we recommend you wear an N95/KN95 face mask, which will be available at the entrance.
🦽 La Zone is also wheelchair/stroller accessible.
️ Circle A by Ane V.
https://www.instagram.com/p/DWbNqvpjdq0/

Βάζω ένα ενδιαφέρον άρθρο της ταντρικής δασκάλας Luna Agneya με θέμα πώς η Τάντρα μας βοηθά να πλοηγηθούμε στο χάος και την αλλαγή. Η συγγραφέας υποστηρίζει ότι ζούμε σε έναν ολοένα και πιο απρόβλεπτο κόσμο και ότι η εσωτερική ανθεκτικότητα και η ικανότητα προσαρμογής είναι τα πιο σημαντικά εργαλεία που διαθέτουμε. Κεντρικό σημείο του κειμένου είναι η κριτική στη σύγχρονη κουλτούρα της άνεσης, η οποία, σύμφωνα με τη συγγραφέα, μας καθιστά ψυχικά εύθραυστους/ες/α, καθώς η συστηματική αποφυγή της δυσφορίας εμποδίζει την ανάπτυξη της εσωτερικής μας δύναμης. Αντιθέτως, η συνειδητή ενασχόληση με την ένταση και τον πόνο μπορεί να λειτουργήσει ως καύσιμο για ριζική αλλαγή, επιτρέποντάς μας να βιώνουμε ταυτόχρονα τις δυσκολίες του κόσμου και την απόλυτη αγάπη ή απόλαυση. Προτείνει τον συνδυασμό της Ταντρικής πνευματικότητας και της Σωματικής προσέγγισης (Somatics) ως μέθοδο για να παραμείνουμε γειωμένοι μέσα στο χάος. Όπως οι μύες ατροφούν χωρίς αντίσταση, έτσι και η ψυχική μας ανθεκτικότητα εξασθενεί όταν αποφεύγουμε συστηματικά κάθε δυσφορία. Ο σύγχρονος πολιτισμός που δίνει προτεραιότητα στην άνεση μας καθιστά εύθραυστους. Η συνειδητή ενασχόληση με την ένταση (ακόμη και μέσα από πρακτικές όπως το BDSM, όπως αναφέρει ως παράδειγμα) μπορεί να ενισχύσει το ψυχολογικό μας οικοσύστημα. Η πνευματική εργασία μας επιτρέπει να κρατάμε ταυτόχρονα δύο αντίθετες καταστάσεις:

Να νιώθουμε τον πόνο και τη φρίκη του κόσμου, αλλά ταυτόχρονα να αισθανόμαστε βαθιά αγάπη και ελπίδα.
Να βιώνουμε προσωπικό ή σωματικό πόνο και ταυτόχρονα να βρίσκουμε σημεία απόλαυσης και ευδαιμονίας.

Luna Agneya

I’m sorry to be the bearer of the news, but the world isn’t going to get any easier any time soon. If you’re tracking the current global situation, you’ll see we’re heading for something on the scale of the pandemic, perhaps even worse and perhaps for even longer.

We can’t expect more stability, more predictability or simplicity in our near future.

The most important resource to navigate the challenges ahead is our inner resiliency and capacity to adapt to change. Because change is the only guarentee we have right now.

It’s not the time to slack on your practice, to numb out and dissociate from the world or to let yourself fall into freeze. It’s not the time to get lazy and fall into old patterns.

And honestly, the combination of Tantric spiritual work and somatics has the ability to support us with navigating the complexity and unpredictability of the future in a way that many people can’t imagine when they first hear of them.

Tantra for a spiritual path that embraces the world and all challenges and aspects of your life as a practice to transform, bring more consciousness and awaken in even the depths of intensity and chaos. Tantra helps us break out of illusion, transform our lives and find the love at the heart of it all.

Somatics for the trauma-informed understanding of your nervous system and psyche, how to re-wire the body-mind to expand out capacity to stay present and move between activation and rest when needed, to heal trauma-patterns and cultivate true rest.

It is possible to be in the chaos and be deeply rooted in your center. While the world can feel harsh these days and things can easily become too fast, too overwhelming, too much… We can stay deeply anchored to love and beauty in a way that allows us to move with the changes and even enjoy the ride.

I’ve gotta say, I am pretty concerned for a lot of people I know who are sweet sensitive souls who just haven’t built inner resilience and capacity to handle the overwhelming nature of life yet. People who, even when things were relatively stable, struggled to navigate the world and their relationships.

And I don’t say this to shame or judge, I know how much chronic health stuff and neurodivergence and complex trauma affect people (because I also have chronic health and neuro stuff, and most of my closest friends do too) but to inspire and motivate — because while some of us have harder cards dealt to us, they can actually be fuel for transformation and radical change.

Many of the most resilient and capable people I know came from deep trauma and challenges. This level of suffering was the fuel to make radical change in our lives.

What could have destroyed us instead transformed us.

The suffering kicked our asses so hard we had no choice but to go THROUGH the pain into liberation.

It is possible.

While my body might still be fragile, my heart and psyche isn’t because of all the yogic and somatic work I have done over the years… and I feel capable of navigating the challenges that will come because of those foundations, even if like many I have some anxieties and concerns for the future like any person who is keeping up with the news.

Consciously going into pain, cultivating a base level of pleasure and nourishment, digesting grief and rage, surrendering to what we can not control, learning to trust self and life and other, learning to navigate conflict and relationships... All of this is essential survival work in a complex future.

I wrote about this in my book on the chapter ‘Pain and Pleasure’

Our individual relationships with discomfort reflect broader cultural patterns that may be leaving us collectively unprepared for the challenges ahead. Just as we’ve created systems and technology designed to shield us from natural rhythms of seasons, scarcity, and physical challenge, we’ve also developed elaborate mechanisms to avoid emotional and spiritual discomfort. Yet, this systematic avoidance may be creating dangerous fragility – both personally and collectively.

Research consistently shows that people who practice BDSM tend to have better mental health outcomes than the general population, including lower levels of anxiety, greater relationship satisfaction, and higher emotional resilience. This suggests that conscious engagement with intensity, rather than avoidance, may actually strengthen our psychological ecosystem and our relationships.

Consider the parallel to physical fitness: muscles atrophy without resistance, immune systems weaken without exposure to manageable challenges, and bones lose density without weight-bearing stress. Similarly, our capacity to handle life’s inevitable difficulties may weaken when we systematically avoid all discomfort. A culture that prioritises convenience and comfort above all else may inadvertently be producing individuals who collapse when those comforts become unavailable.

This individual fragility scales up to collective vulnerability. Climate action requires sacrificing conveniences. Economic transitions demand releasing familiar securities. Social healing involves facing uncomfortable truths about systems we’ve participated in. Creating a culture of accountability requires us to step into the fires of conflict as well as taking responsibility for our own actions and repairs. Our ability to navigate these necessary changes depends largely on whether we’ve cultivated the capacity to find meaning within difficulty rather than constantly seeking escape, as well as to be with the intensity of challenge without shutting down, fleeing or projecting our struggles onto others. It’s easy to blame everything on power figures, rather that to look at how we contribute to the problems we face and make sacrifices to our own comfort.

When we can consciously transmute discomfort into wisdom and strength, we develop inner resources needed not just for personal wellbeing, but for showing up during collective crises and evolutionary change. We become people who can stay present during uncertainty, find creative solutions under pressure, step into conflict to repair and offer stability to those who haven’t yet developed these capacities.

Recognising this, we can see our personal practice as not just for us but for our communities and future generations too. We can intentionally challenge ourselves to move out of fragility and into more resilience, and experience empowerment, pleasure and transcendence along the way.

And not only does the resiliency cultivated from this work help us stay somewhat stable, open and adaptable as things change — but the capacity for joy, bliss and deep love keep us anchored to what truly matters, and able to enjoy the time we have here EVEN WITH all the pain and suffering. It’s not bypassing the suffering from privilege or ignorance, but stretching your ability to hold both the absolute horrors and the absolute love at the same time.

You can live in a body that causes constant pain AND feel deep pleasure and bliss

You can have everything fall apart around you AND find opportunity and hope amongst the ashes

You can let your heart break for all the evil and pain of the world AND hold hope and love through it all.

The spiritual work helps us to hold the paradoxes and complexities of it all without collapsing or repressing any of it.

The somatic work helps us to find our inner equanimity and balance our nervous system and emotions even as things come at us.

The relational work helps us find meaningful, supportive and cooperative relationships even as others break around us and turn against each other in base-level survival greed and competition.

And, I have to be real with you all — This essential work can’t just be done from watching reels or reading articles... It’s not just a mental understanding. I see people thinking they’re ‘doing the work’ because they’re taking in information, but they’re just getting a framing and not landing it in their lived way of being.

It takes real discipline. It takes showing up and being supported in it, whether that is in a coaching/therapeutic container, a group container/course, live events/retreats or ideally a mixture of all of these (because each method has its strengths and limitations)

Just like getting your physical body fit takes discipline (and not just watching videos of people working out), getting your psyche fit takes conscious effort and application. Meditation, breath work, shadow work, therapeutic work... It’s non negotiable if you want to train this aspect of your being.

And the thing we need to realise is that when things are most overwhelming is when it’s most important to practice. And that is when people are most likely to drop their practice all together. Heard the quote that goes something like — “Everyone should meditate for at least 30 minutes a day… unless you’re super busy, then you should meditate for 1 hour”. There is a truth there. When things are spacious and you’re feeling balanced and happy it’s nice to add some practice on top of that. But when you’re in chaos and stress it’s essential work.

It’s ok to fall apart every now and then, but if we let ourselves completely collapse and get into chronic freeze, then we stop being adaptable. We limit our capacity to respond in intelligent ways to challenge. We risk our relationships. We lose trust in ourselves. And the more capacity we have, the more access to deep intuition, which is one of the most important things for navigating collapse and chaos.

As I said in my article on Erotic (self) Discipline, cultivating that discipline is a result of a realistic relationship to consequences. And in chaotic times, consequences are very real and impactful. The benefits can range from stabilizing to ecstatic.

Giving ourselves permission to take time, to slow down, to feel and cultivate the simple pleasures in life can feel like a luxury we can’t afford or give ourselves. Investing time and money in support, retreats and courses for self-actualization work can seem like an ill-advised investment when finances start becoming tight.

But really, we need the feelers. We need the ones who can keep their hearts open. We need the ones who still connect to love and hope and beauty — who can remind others there is something worth living for. We are needed to remind the world that goodness exists all around us and in every moment.

And- We who choose to feel need sanctuaries to nourish ourselves and each other, where we can remind ourselves what is means to choose love and live as love in a space that doesn’t feel as harsh and overwhelming.

To reconnect to the transmission of Eros when we forget. To remind ourselves what truly matters. And to let ourselves resource in that love so we can let it flow out into the world and inspire others.

There are more than enough people out there living from fear, anger, bitterness, numbness, obligation.... To choose love and live from another paradigm isn’t always easy.

Give yourself permission to enter these sanctuaries, especially when you feel like you don’t have the time/space/money because that’s when we need it most. It’s not selfish, it’s not a luxury, at the end of the day it’s that which matters most.

Ready to do the work?
Start with my book ‘The Liberated Sensualist’ to get the core philosophy, framework and practices that combine Tantra and Somatics. (The audiobook is a few days away from being complete but will take some weeks to end up on the usual platforms but you can still buy it direct from me and start listening)

Get the Companion Course with the recordings of all 40 practices to do them alongside the book content (to turn a book + recordings into a 22 module Tantric course that will change your life TBH for only like €110)

In a few weeks (when I’m back in Thailand) I’ll be opening up again for private mentorship/coaching, and generally now I’m only going to work with people who have read my book so we can spend the 1:1 time going super deep and I don’t have to explain concepts I’ve already written about. So if you are interested in working with me and haven’t got the book yet, please start there!

If you’re in Australia come join me for the last few events in Melbourne and Sydney. It looks like travel will not be such a thing in the coming years so don’t expect me to be back in Aus any time soon (for real, probably only super wealthy people will be flying in the coming years if you’re not keeping up with the news)

I also have courses on the Sensual Arts School such as ‘Embodied Tantrika’ if you want a more structured course related to this topic.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗ ΓΑΥΔΟ από την Gavdos SeaFront Collective
(scroll down for english)
Σήμερα 21 Απριλίου στην παραλία του Λαυρακά έφτασαν 7 άνθρωποι. Ένας αστυνομικός μαζί με συνεργείο εξοπλισμένο με τσεκούρια και σκύλες. Στόχος τους να εκτελέσουν την εντολή κατεδάφισης των μικρών ξύλινων κατασκευών και εκκένωσης, που εμμονικά προωθεί η δήμαρχος Γαύδου με στόχο να εκδιωχθεί αυτός ο τρόπος ζωής από το νησί. Μετά από διαπραγματεύσεις και παθητική αντίσταση έφυγαν προσωρινά. Αναμένουμε τις επόμενες μέρες τη συνέχεια με ψυχραιμία και υπομονή.
Λίγες προτάσεις πάνω στην απειλή εκκένωσης και κατεδάφισης των καλυβών της Γαύδου.
Το ακριτικό νησί της Γαύδου μόνο φαινομενικά παραμένει ένας μικρός παράδεισος, αδιατάρακτος στο πέρασμα του χρόνου.
Τα πολεμικά αεροσκάφη σκίζουν τον ουρανό ουρλιάζοντας και θυμίζοντας ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο και τον χρηματοδοτούμε.
Οι μετανάστες- πρόσφυγες ξεβράζονται στην ακτή και αρπάζονται απ’ την Frontex και το λιμενικό ή πνίγονται και βουλιάζουν στον βυθό.
Σκουπίδια ξεβράζονται απ’ τη θάλασσα, σκουπίδια που παράγουμε όλοι και όλες καθημερινά και δεν θα διαλυθούν ποτέ.
Τρυπάνια απειλούν την απέραντη θάλασσα και τα πλάσματά της.
Πέρα από όλα αυτά, κάτι ακόμα συμβαίνει. Εκδιώκεται με βίαιο τρόπο ένας τρόπος ζωής που δεκαετίες υπάρχει στο νησί, έχει υπάρξει αποδεδειγμένα θετικός για την προστασία της άγριας φύσης του και έχει διαμορφώσει την ταυτότητά του.
Εκδιώκονται οι άνθρωποι που δίνουν ζωή στο νησί, που αποτελούν το εργατικό δυναμικό του, που βοηθούν όπου χρειαστεί και έχουν χτίσει σχέσεις ζωής με τους ντόπιους, που προστατεύουν τους αμμόλοφούς του από το να γίνουν χωματερή και το δάσος του από πυρκαγιές και από την απειλή να ανεγερθούν στη θέση των δέντρων του τουριστικά μεγαθήρια.
Κάποιες και κάποιοι επιλέξαμε να είμαστε εδώ, να υπερασπιστούμε αυτά τα καλυβάκια και αυτόν τον τρόπο ζωής όχι γιατί απλά μας αρέσει να ζούμε έτσι, αλλά γιατί οι εστίες αυτοοργάνωσης και φροντίδας είναι παραδείγματα μιας ζωής ενάντια στον ατομικισμό της εποχής μας, ενάντια στην εμπορευματοποίηση της ίδιας μας της ύπαρξης, ενάντια στην κοινωνία του θεάματος, τον εξευγενισμό και τη λεηλασία της γης. Και πιστεύουμε ότι αυτά τα παραδείγματα είναι απαραίτητα στη σημερινή ασφυκτική συνθήκη της ανθρωπότητας και προσφέρουν έστω μια μικρή ανάσα σε όποια και όποιον έρχεται σε επαφή μαζί τους.
Ας αντιστεκόμαστε με χαρά, ενάντια στους «ισχυρούς» αυτού του κόσμου και σε όσους επιθυμούν κάτι διαφορετικό απ’ τη συλλογική φροντίδα ανθρώπων και φύσης.

Today, April 21, seven people arrived at Lavrakas beach. One police officer, together with a crew equipped with axes and chainsaws. Their goal was to carry out the order to demolish the small wooden structures and proceed with an eviction—an order obsessively pushed by the mayor of Gavdos, aiming to drive this way of life off the island. After negotiations and passive resistance, they left temporarily. In the coming days, we expect the continuation, with calmness and patience.
A few words on the threat of eviction and demolition of the huts of Gavdos.
The remote island of Gavdos only appears to remain a small paradise, untouched by time.
Warplanes tear through the sky, roaring and reminding us that we are at war—and that we are funding it.
Migrants and refugees wash up on the shore and are seized by Frontex and the coast guard, or they drown and sink to the seabed.
Trash washes up from the sea—trash that we all produce every day and that will never decompose.
Drilling threatens the vast sea and its creatures.
Beyond all this, something else is happening. A way of life that has existed on the island for decades is being violently driven out—a way of life that has demonstrably contributed to the protection of its wild nature and has shaped its identity. The people who give life to the island are being pushed out: those who form its workforce, who help wherever needed, who have built meaningful relationships with the locals, who protect its sand dunes from becoming dumping grounds and its forest from fires and from the threat of tourist megaprojects replacing its trees.
Some of us have chosen to be here, to defend these huts and this way of life—not simply because we enjoy living this way, but because spaces of self-organization and care are examples of a life against the individualism of our time, against the commodification of our very existence, against the society of spectacle, gentrification, and the plundering of the earth. We believe these examples are necessary in today’s suffocating conditions of humanity and offer even a small breath of relief to anyone who comes into contact with them.
Let us all resist with joy, against the “powerful” of this world and against those who desire something other than the collective care of people and nature.
Gavdos SeaFront Collective

Αγαπάμε πατριαρχικά. Αγαπάμε δημοκρατικά. Αγαπάμε σαν τους καπιταλιστές. Με την αδηφάγο ανησυχία να κατακτήσουμε το αντικείμενο του έρωτα, με τη βάναυση ανησυχία, όπως αυτός που συλλέγει κυνηγημένα ζώα. Κατακτιόμαστε, γλυκαινόμαστε, συγχωνευόμαστε, χωρίζουμε, καταστρεφόμαστε αμοιβαία. Ο δικός μας τρόπος αγάπης είναι διαποτισμένος από ιδεολογία, σαν τα άλλα τα φαινόμενα τα κοινωνικά και τα πολιτικά.

Τον ρομαντικό έρωτα τον έχουμε κληρονομήσει από την αστική τάξη του 19ου αιώνα και είναι βασισμένος στον πιο αποτρόπαιο ατομικισμό. Να μας κοπανάνε με την ιδέα ότι πρέπει να ενωνόμαστε ανά δυο, το δύο δεν είναι τυχαίο. Κάτω από τη φιλοσοφία του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», ο πατριαρχικός ρομαντισμός διαιωνίζεται στα παραμύθια που μας λένε στα διάφορα μέσα (σινεμά, τηλεόραση, περιοδικά)

Μέσω των παραμυθιών, αποδεχόμαστε τους μύθους, τα στερεότυπα, τις τελετές και τους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων, και ενώ καταναλώνουμε ηγεμονική ιδεολογία, περνάμε το χρόνο μας αποφεύγοντας μια πραγματικότητα που δεν μας αρέσει. Καταναλώνοντας αυτά τα ρομαντικά προϊόντα μαθαίνουμε να ονειρευόμαστε μία συγκινητική μοντέρνα ουτοπία που μας υπόσχεται την αιώνια σωτηρία και τη συζυγική ευτυχία. Αλλά μόνο για μένα και για σένα, οι υπόλοιποι να ψάξουν μόνοι τους τη ζωή τους.

Απέναντι στις θρησκευτικές, κοινωνικές και πολιτικές ουτοπίες, η ρομαντική αγάπη μάς προσφέρει μια ατομική λύση και μάς κρατάει απασχολημένους, ονειρευόμενους ευτυχισμένα «happy end». Ο ρομαντισμός είναι χρήσιμος για να αποκτήσουμε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, για να επικεντρωθούμε στην αναζήτηση του συντρόφου, για να αναπαραχθούμε, για να ακολουθούμε τη παράδοση και για να συνεχίζονται όλα με τον ίδιο τρόπο.

Ο πατριαρχικός ρομαντισμός χρησιμοποιείται για να συνεχίσουν όλα με τον ίδιο τρόπο. Κάποιες απολαμβάνουν τα προνόμια του φύλου τους και οι άλλες παραδίνονται στους μικρούς και απόλυτους βασιλιάδες που κυβερνούν τα σπίτια τους. Είναι χρήσιμος επίσης για να ξεχνάμε μια άσχημη μέρα, για να μας πάει σε άλλους κόσμους πιο όμορφους, για να υποφέρουμε και να είμαστε ευτυχισμένοι με ιστορίες που οι άλλοι έχουν εξιδανικεύσει, για να ξεχνάμε την σκληρή και γκρι πραγματικότητα της καθημερινότητας. Χρησιμοποιείται για να κάνουμε άφθονη χρήση των οικονομικών μέσων, χρόνου και ενέργειας στο να βρούμε το έτερόν μας ήμισυ. Στην αποτυχία μας επιθυμούμε να αλλάξουν όλα και να βρούμε τον ιδανικό μας έρωτα για να μας λατρεύει και να μας κάνει παρέα στην σκληρή καθημερινή μάχη της ζωής. Κάθε πρόβατο με το ζευγάρι του.

Είμαστε περικυκλωμένοι από ανθρώπους που μας αγαπάνε, αλλά αν δεν έχουμε σύντροφο λέμε ότι είμαστε μόνοι μας. Αυτοί που έχουν σύντροφο λένε ότι η μοναξιά που αισθάνονται είναι χειρότερη. Πολλές γυναίκες και άνδρες αλλά περισσότερο οι γυναίκες γιατί είναι ο πιο ευάλωτος κρίκος, πιστεύουν ότι ο σύντροφος τους είναι η λύση στην αβεβαιότητα, στο τρωτό, στα προσωπικά τους προβλήματα. Οι πολιτιστικές βιομηχανίες και τα μεσιτικά γραφεία μάς πουλάνε ρομαντικούς παράδεισους για να ψάχνουμε συντρόφους και να κλειδωθούμε σε ευτυχισμένες εστίες, έναν περίγυρο από ασφάλεια και βαρεμάρα που μπορεί να γίνει μια συζυγική κόλαση.

Τα σημερινά ζευγάρια συνεχίζουν να έχουν έντονα άνισες, ανισόρροπες και ιεραρχικές σχέσεις που σχεδόν όλες εξασκούν την κατανομή των ρόλων. Ετεροφυλόφιλοι/ες, λεσβίες, αμφί, γκέι …η ρομαντική αγάπη είναι το τελικό περίβλημα το οποίο περιβάλλει τον πατριαρχισμό. Ο ατομικισμός του ρομαντισμού μάς βυθίζει σε ρομαντικά όνειρα, ενώ μας αφαιρούν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες …ακόμα ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού συνεχίζει γλαρωμένο, γκρινιάζοντας στα σπίτια τους, να ονειρεύεται τον σωτήρα η τον μπλε πρίγκιπα.

Τα παραδοσιακά μέσα επικοινωνίας ποτέ δεν θα προωθήσουν την ομαδική αγάπη αν δεν είναι για να μας πουλήσουν ολυμπιάδες ή μια ασφάλεια ζωής. Αν όλοι θέλαμε πάρα πολύ, το σύστημα θα κατέρρεε γιατί είναι βασισμένο στο απόθεμα των μέσων και αγαθών και όχι στην αλληλεγγύη και την ομαδική διαχείρισή του. Γι΄ αυτό, το σύστημα προτείνει να συγκεντρωνόμαστε δύο – δύο παρά είκοσι – είκοσι. Είναι πιο εύκολο να ελέγχεις δύο παρά ομάδες από άτομα που αγαπιούνται.

Το πρόβλημα με τον ρομαντικό έρωτα είναι ότι αναφερόμαστε σε αυτόν σαν να είναι ένα προσωπικό θέμα. Αν ερωτεύεσαι και υποφέρεις, αν χάνεις τον αγαπημένο η την αγαπημένη σου, αν δεν σε γεμίζει η σχέση, αν είσαι δυστυχισμένος, αν αντέχεις προσβολές και εξευτελισμούς είναι δικό σου το πρόβλημα. Ίσως σημαίνει ότι δεν έχεις καλή τύχη ή δεν διαλέγεις τους κατάλληλους ανθρώπους, σου λένε.

Αλλά το πρόβλημα δεν είναι ατομικό είναι ομαδικό. Είναι πολλά τα άτομα που υποφέρουν γιατί οι προσδοκίες τους δεν προσαρμόζονται σε αυτό που είχανε ονειρευτεί. Είτε γιατί φοβούνται να μείνουν μόνα, είτε γιατί χρειάζονται έναν άνδρα ή μια γυναίκα, είτε γιατί απογοητεύονται όταν επιβεβαιώνεται ότι το ρομαντικό δεν είναι αιώνιο, ούτε τέλειο, ούτε είναι η λύση στα δικά τους προβλήματα.

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ, και ο δικός μας πατριαρχισμός είναι ρομαντικός, παρόλο που δεν θέλουμε να μιλήσουμε γι αυτό στα φόρουμ και στις συνελεύσεις. Επίσης, οι αριστερές και οι φεμινιστικές ομάδες συνεχίζουν δεμένες στα παλιά πρότυπα τα οποία είναι ακόμα πολύ δύσκολο να αποτινάξουμε. Δημιουργούμε πολλές ομιλίες σχετικά με την ελευθερία, τη γενναιοδωρία, την ισότητα, τα δικαιώματα, την αυτονομία …αλλά στο κρεβάτι, στο σπίτι και στη δική μας καθημερινή ζωή δεν είναι τόσο εύκολο να μοιραστούμε τις σπιτικές δουλειές, να διαχειριστούμε τη ζήλια, να αποδεχτούμε τους χωρισμούς, να διαχειριστούμε τους φόβους μας, να επικοινωνούμε με ειλικρίνεια και να εκφράζουμε τα συναισθήματα μας χωρίς να μας σέρνει ο πόνος ή ο θυμός.

Δεν μας μαθαίνουν να να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματα στα σχολεία, αλλά μας βομβαρδίζουν με επαναληπτικά και συναισθηματικά στερεότυπα και μας αποπλανούν για να φανταζόμαστε τη ρομαντική αγάπη μέσω ενός ετερόφυλου ζευγαριού μόνο με δυο μέλη και με πολύ διαφοροποιημένο ρόλο, ενήλικες, και στην αναπαραγωγική ζωή. Αυτό το μοντέλο δεν είναι μόνο πατριαρχικό είναι επίσης και καπιταλιστικό: Barbie-Ken, Angleina Jolie- Brad Pitt, Javier Bardem-Penelope Cruz, Letizia-Felipe…Δείχνουν να είναι επιτυχημένα ζευγάρια μυθοποιημένα από τα ροζ περιοδικά για να τα έχουμε σαν μοντέλο προς μίμηση. Είναι εύκολο τότε να καταλάβουμε γιατί δίνουμε περισσότερη σημασία στην έρευνα του δικού μας ρομαντικού παραδείσου παρά στις ομαδικές λύσεις.

Για να αλλάξουμε ή να μετατρέψουμε ή να βελτιώσουμε τον κόσμο μας πρέπει να αναφερθούμε με πολιτικό τρόπο στο θέμα του ρομαντισμού, να αναλογιστούμε την ανατρεπτική διάστασή του όταν είναι συλλογικό, και τη λειτουργία του σαν μηχανισμού ελέγχου των μαζών όταν περιορίζεται στον κόσμο του εξιδανικευμένου ρομαντισμού, ετεροκεντρικού και ετεροσεξιστικού.

Οταν γίνομαι ρομαντικη queer σκέφτομαι ότι η αληθινή αγάπη θα μπορούσε να καταστρέψει μαζί τον πατριαρχισμό και τον καπιταλισμό. Τα δίχτυα αλληλεγγύης θα μπορούσαν να εξαλείψουν τις ανισότητες, τις ιεραρχίες, τον ατομικισμό, τους ομαδικούς φόβους όσον αφορά τους «άλλους» (οι περίεργοι, οι περιθωριοποιημένοι, οι μετανάστες, οι φυλακισμένες, οι τρανς, οι πόρνες, οι ζητιάνοι, οι ξένες). Για να δημιουργήσουμε αυτά τα δίχτυα αγάπης πρέπει να μιλάμε πολύ και να δουλεύουμε πολύ. Μένει ένας ολόκληρος δρόμος να φτιάξουμε.

Πρέπει να μιλάμε για το πώς μπορούμε να μαθαίνουμε να αγαπιόμαστε καλύτερα, να έχουμε καλές και ωραίες σχέσεις, να επεκτείνουμε τη στοργή στον κόσμο και να μην επικεντρωνόμαστε μόνο σε έναν άνθρωπο. Είναι ώρα να ξεκινήσουμε να μιλάμε για αγάπη, για συναισθήματα σε χώρους στους οποίους ήταν ένα θέμα μη αναγνωρισμένο η αόρατο: στα πανεπιστήμια, στα συνέδρια, στις συνελεύσεις των κοινωνικών κινήσεων, στους συλλόγους της γειτονιάς, στα συνδικάτα, στους δρόμους, στα φόρουμ, στις διαδικτυακές κοινότητες.

Πρέπει να ανακατασκευάσουμε και να ξανασκεφτούμε την έννοια της ρομαντικής αγάπης για να φτιάξουμε σχέσεις με πιο πολύ ισότητα και διαφορετικές ιδέες.

Πρέπει να από-πατριαρχίσουμε την αγάπη, να ακυρώσουμε τις συναισθηματικές ιεραρχικές σχέσεις, να το ξαναφτιάξουμε, να τελειώνουμε με τα παραδοσιακά στερεότυπα, να διηγούμαστε άλλες ιστορίες με αλλά μοντέλα, να κτίσουμε άλλες, διαφορετικές σχέσεις βασισμένες στη καλή επαφή, τη στοργή και την ελευθερία. Είναι αναγκαίο να προτείνουμε άλλα happy end και να επεκτείνουμε την έννοια της αγάπης που σήμερα είναι περιορισμένη μόνο σε αυτούς που σχετίζονται δυο-δυο.

Τώρα περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται να βοηθηθούμε, να δουλεύουμε ενωμένοι, να μαχόμαστε για τα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους. Για να τελειώσουμε με την ανισότητα, τις κοινωνικές φοβίες, τα μίση και τις μοναξιές, χρειαζόμαστε περισσότερη γενναιοδωρία, περισσότερη επικοινωνία, περισσότερη συνεργασία σε ομάδες. Μόνο μέσω της ομαδικής αγάπης μπορούμε να αρθρώσουμε πολιτικά την αλλαγή.

Εμπιστευόμενοι τον κόσμο, αλληλεπιδρώντας στους δρόμους, υφαίνοντας δίχτυα αλληλεγγύης και συνεργασίας, δουλεύοντας ενωμένοι για να κτίσουμε μια κοινωνία οριζόντια, με πιο πολύ ισότητα και επιείκεια. Σκεφτόμενοι και δουλεύοντας για το κοινό αγαθό είναι πιο εύκολο να προσφέρουμε και να αποδεχόμαστε, είναι πιο εύκολο να σταματήσουμε να αισθανόμαστε μόνοι μας, είναι πιο εύκολο να διαλέγεις σύντροφο με ελευθερία, έτσι θα είναι πιο εύκολο να έχουμε σχέσεις με περισσότερη ποικιλία.

Θα πρέπει να δώσουμε περισσότερο χώρο στην αγάπη, και να κτίσουμε συναισθηματικά δίκτυα για να μπορούμε να αγαπιόμαστε καλύτερα και περισσότερο.

Κείμενο της Coral Herrera Gómez

Μετάφραση María Durán Barbero

Απόδοση Αδριάνα Νικολοπούλου

adrienne maree brown*

(απόδοση στα ελληνικά: Happy Sisyphus)

Ο Ακτιβισμός της Απόλαυσης είναι ένα διεθνώς δημοφιλές βιβλίο της μαύρης φεμινίστριας, ακτιβίστριας και συγγραφέα adrienne maree brown το οποίο παραμένει αμετάφραστο στα ελληνικά. Θεωρώ το συνδυασμό της απόλαυσης με τον ακτιβισμό εκτός από πολύ… απολαυστικό και πολύ χρήσιμο για την εποχή μας. Επιχειρώντας και ο ίδιος λοιπόν να επιδοθώ σε έναν ακτιβισμό της απόλαυσης έκανα μια ελεύθερη απόδοση των παρακάτω αποσπασμάτων του βιβλίου στα ελληνικά. Ελπίζω να ευχαριστηθείτε την ανάγνωσή τους όσο κι εγώ!

Απολαύστε υπεύθυνα:

Τι είναι ο ακτιβισμός της απόλαυσης;

Η απόλαυση είναι ένα αίσθημα ευτυχισμένης ικανοποίησης και ευχαρίστησης. Ο ακτιβισμός αποτελείται από προσπάθειες προώθησης, παρεμπόδισης ή προσανατολισμού κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών ή περιβαλλοντικών αλλαγών ή αντίσταση με την επιθυμία να γίνουν βελτιώσεις στην κοινωνία.

Ο ακτιβισμός της απόλαυσης είναι η δουλειά που κάνουμε για να ανακτήσουμε τους ολόκληρους, ευτυχισμένους και ικανοποιημένους εαυτούς μας από τις επιπτώσεις, τις αυταπάτες και τους περιορισμούς της καταπίεσης και/ή της λευκής υπεροχής1.

Ο ακτιβισμός της απόλαυσης βεβαιώνει ότι όλοι χρειαζόμαστε και αξίζουμε την απόλαυση και ότι οι κοινωνικές δομές μας πρέπει να το αντανακλούν αυτό. Αυτή τη στιγμή, πρέπει να προτεραιοποιήσουμε την απόλαυση εκείνων που επηρεάζονται περισσότερο από την καταπίεση.

Οι ακτιβίστριες της απόλαυσης επιδιώκουν να κατανοήσουν και να μάθουν από τις πολιτικές και την ισορροπία εξουσίας μέσα σε όλα όσα μας κάνουν να νιώθουμε καλά. Αυτό περιλαμβάνει το σεξ και τον ερωτισμό, ναρκωτικά, μόδα, χιούμορ, δουλειά με πάθος, σύνδεση, διάβασμα, μαγείρεμα ή/και φαγητό, μουσική και άλλες τέχνες, και τόσα άλλα.

Οι ακτιβιστές της απόλαυσης πιστεύουν ότι αξιοποιώντας την πιθανή καλοσύνη μέσα σε καθένα από εμάς μπορούμε να δημιουργήσουμε κοινωνική δικαιοσύνη και απελευθέρωση, αυξάνοντας μια θεραπευτική αφθονία εκεί όπου έχουμε κοινωνικοποιηθεί ώστε να πιστεύουμε ότι υπάρχει μόνο έλλειψη. Ο ακτιβισμός της απόλαυσης δρα από μια ανάλυση ότι η απόλαυση είναι ένα φυσικό, ασφαλές και απελευθερωτικό μέρος της ζωής—και ότι μπορούμε να προσφέρουμε ο ένας στην άλλη εργαλεία και εκπαίδευση ώστε να διασφαλίσουμε ότι το σεξ, η επιθυμία, τα ναρκωτικά, η μεταξύ μας σύνδεση και άλλες απολαύσεις δεν είναι απειλητικές ή βλαπτικές για τη ζωή αλλά εμπλουτίζουν τη ζωή.

Ο ακτιβισμός της απόλαυσης περιλαμβάνει την εργασία και τη ζωή που ζουν στα βασίλεια της ικανοποίησης, της χαράς, και της ερωτικής ζωντάνιας που επιφέρουν κοινωνική και πολιτική αλλαγή.

Τελικά, ο ακτιβισμός της απόλαυσης είναι εμείς όταν μαθαίνουμε να κάνουμε τη δικαιοσύνη και την απελευθέρωση τις πιο ευχάριστες εμπειρίες που μπορούμε να έχουμε σε αυτόν τον πλανήτη.

Αρχές Απόλαυσης

Αυτό στο οποίο εστιάζεις την προσοχή σου μεγαλώνει. […]Συντονίσου στην ευτυχία,

τι σε ικανοποιεί, τι σου φέρνει χαρά.

Γινόμαστε αυτό που ασκούμε. Αυτό το έμαθα μελετώντας Somatics2!

Στο βιβλίο του The Leadership Dojo, ο Richard Strozzi-Heckler μοιράζεται αυτό «300 επαναλήψεις παράγουν σωματική μνήμη… [και] 3.000 επαναλήψεις δημιουργoύν σωματοποίηση.»

Ναι αυτός είναι ο τρόπος. Όταν ήρθε η ώρα να μετακομίσω στο Ντιτρόιτ, όταν ήρθε η ώρα να αφήσω την τελευταία μου δουλειά, όταν ήρθε η ώρα να ξεκινήσω μια πρακτική διαλογισμού, ο καιρός για κολύμπι, η ώρα να τρώω πιο υγιεινά, το ήξερα γιατί μου έδινε ευχαρίστηση όταν έπαιρνα την απόφαση και ζούσα μέσα σε αυτή. Τώρα αφήνω αυτό να καθοδηγήσει τις επιλογές μου για το πώς οργανώνομαι και για το τι στοχεύω με τη δική μου εργασία — απόλαυση στις διαδικασίες της ύπαρξής μου και τις καταστάσεις του είναι μου.

Ναι είναι ένα μέλλον. Όταν νιώθω απόλαυση, ξέρω ότι είμαι στο σωστό δρόμο.

Η πρεσβυτέρα της απόλαυσης από το Πουέρτο Ρίκο Idelisse Malave μοιράστηκε μαζί μου ότι η δική της αρχή της απόλαυσης είναι «Αν με ευχαριστεί, θα το κάνω».

Όταν είμαι χαρούμενη, είναι καλό για τον κόσμο.

Η βαθύτερη απόλαυση προέρχεται από την ισορροπία μεταξύ δέσμευσης και αποδέσμευσης. Δεσμεύσου πλήρως στη διαδικασία, το ταξίδι, φέρνοντας ό,τι καλύτερο μπορείς να φέρεις. Αποδέσμευσε τον εαυτό σου από το εγώ και το αποτέλεσμα.

Κάνε τον αγώνα για δικαιοσύνη και απελευθέρωση μια ευχάριστη υπόθεση.

Το όχι σου ανοίγει τον δρόμο για το ναι σου. Τα όρια δημιουργούν το δοχείο εντός των οποίων το ναι σου είναι αυθεντικό. Το να μπορείς να πεις όχι κάνει το ναι επιλογή.

Το μέτρο είναι το κλειδί.

Η ιδέα δεν είναι να βρίσκεσαι σε μια μεθυστική κατάσταση έκστασης συνέχεια, αλλά μάλλον να μάθεις πώς να αισθάνεσαι πότε κάτι είναι καλό για εσένα, για να μπορείς να νιώσεις πότε είναι αρκετό. Κάτι που σχετίζεται με αυτό: η απόλαυση δεν βρίσκεται στα χρήματα.

Η απόλαυση δεν σχετίζεται καν με τα χρήματα, τουλάχιστον όχι με θετικό τρόπο.

Η ύπαρξη πόρων για την αγορά απεριόριστων ποσοτήτων απόλαυσης οδηγεί στην κραιπάλη, και η κραιπάλη καταστρέφει εντελώς την πνευματική εμπειρία της απόλαυσης.

Δύο λόγια για την κραιπάλη: Ο ακτιβισμός της απόλαυσης δεν αφορά το να δημιουργείς ή να ενδίδεις στην κραιπάλη. Θέλω να το λέω αυτό νωρίς και συχνά, στον εαυτό μου και σε εσένα. Μερικές φορές, όταν αναφέρω αυτό το έργο στους ανθρώπους, μπορώ να δω βακχικά όργια να ξεδιπλώνονται στα μάτια τους, και αυτό με κάνει να νιώθω τρυφερά.

Νομίζω ότι επειδή οι περισσότεροι και οι περισσότερες από εμάς είμαστε τόσο καταπιεσμένοι/ες, οι φαντασιώσεις μας φτάνουν στα άκρα για να αντισταθμίσουν όλη αυτή την καταπιεσμένη λαχτάρα. Ο ακτιβισμός της απόλαυσης αφορά το να μάθεις τι σημαίνει να μπορείς να νιώσεις ικανοποίηση, να δημιουργείς, από μέσα σου και από το μεταξύ μας, μια αφθονία από την οποία μπορούμε όλοι/ες να έχουμε αρκετή.

Μέρος του λόγου που τόσο λίγες από εμάς έχουμε μια υγιή σχέση με την απόλαυση είναι γιατί μια μικρή μειοψηφία του είδους μας συσσωρεύει την περίσσεια πόρων, δημιουργώντας μια ψεύτικη έλλειψη και στη συνέχεια προσπαθεί να μας πουλήσει χαρά, να πουλήσει εμάς πίσω στους εαυτούς μας. Μερικοί νομίζουν ότι τους ανήκει, ότι είναι η κληρονομιά τους. Κάποιοι πιστεύουν ότι είναι σημάδι της αξίας τους, της υπεροχή τους. Σε μεγάλη έκταση, οι λευκοί άνθρωποι και οι άνδρες ήταν οι πρωταρχικοί αποδέκτες αυτής της αυταπάτης, της πεποίθησης ότι τους αξίζει να έχουν υπερβολικά πολλά, ενώ η πλειονότητα των άλλων δεν έχει αρκετά… ή ακόμα περισσότερο, ότι η πλειοψηφία του κόσμου υπάρχει με κάποιο τρόπο για να τους ευχαριστεί.

Και τόσοι πολλοί και πολλές από εμάς έχουμε εκπαιδευτεί στην αυταπάτη ότι πρέπει συσσωρεύουμε περίσσεια, ακόμη και με τίμημα τεράστιας ανισότητας, για να δούμε τη ζωή μας ως πλήρη ή επιτυχημένη.

Μια κεντρική πτυχή του ακτιβισμού της απόλαυσης είναι η αξιοποίηση της φυσικής αφθονίας που υπάρχει μέσα μας και μεταξύ μας, και μεταξύ του είδους μας και αυτού του πλανήτη. Η απόλαυση δεν είναι ένα από τα λάφυρα του καπιταλισμού. Είναι αυτό για το οποίο τα σώματά μας, τα ανθρώπινα συστήματα μας, είναι δομημένα∙ είναι η ζωντάνια και η αφύπνιση, η ευγνωμοσύνη και η ταπεινοφροσύνη, η χαρά και η γιορτή του να είσαι θαυμάσιος.

Αντί λοιπόν να ενθαρρύνω τη μετριοπάθεια ξανά και ξανά, θέλω να σου ζητήσω να εγκαταλείψεις τη λαχτάρα σου για υπερβολές και να μείνεις συνειδητή στη σχέση σου με το αρκετό. Πόσο σεξ θα ήταν αρκετό; Πόση μέθη θα ήταν αρκετή; Πόση αγάπη θα ήταν αρκετή; Μπορείς να φανταστείς ότι έχεις θεραπευτεί αρκετά; Αρκετά ευτυχισμένος; Αρκετά συνδεδεμένη; Έχοντας αρκετό χώρο στη ζωή σου για να τη ζήσεις πραγματικά; Μπορείς να φανταστείς ότι είσαι αρκετά ελεύθερη;

Καταλαβαίνεις ότι εσύ, όπως είσαι, αυτός που είσαι, είσαι αρκετός;

*Περισσότερα από (και για) την adrienne maree brown εδώ: https://adriennemareebrown.net/

Mel Cassidy*

«Κάποια μέρα θα έρθει ο πρίγκιπας μου Κάποια μέρα θα ξανασυναντηθούμε και θα πάμε στο κάστρο του για να είμαστε ευτυχισμένοι για πάντα, το ξέρω» ~Κάποια μέρα θα έρθει ο πρίγκιπας μου, των Frank Churchill και Lorey Morey, από την ταινία της Walt Disney “Η Χιονάτη”.

Η γοητεία της μοναδικής αληθινής αγάπης. Η υπόσχεση του τέλειου πρίγκιπα (ή πριγκίπισσας). Η μυθολογία της μονογαμίας.

Η μονογαμία έχει πολλές σπουδαίες πτυχές: την αίσθηση της ασφάλειας, της συνέχειας, αυτή τη βαθιά γνώση που αναπτύσσεις με έναν σύντροφο κατά τη διάρκεια χρόνων που χορεύετε μαζί στη ζωή. Ωστόσο, υπάρχει και η σκιώδης πλευρά της. Η μονογαμία έχει τροφοδοτήσει την καταναλωτική κοινωνία του σήμερα και έχει επίσης γίνει συνυπεύθυνη για τον Μύθο του Μοναδικού. Όταν αυτός ο Μύθος της Μονογαμίας αμφισβητείται -είτε μέσω της απιστίας, ενός χωρισμού ή του ανοίγματος μιας σχέσης- μπορεί να ακολουθήσει μια εσωτερική πάλη καθώς προσπαθούμε να συμβιβάσουμε τη νέα πραγματικότητα με τη φαντασίωση που είχαμε. Αυτή η πάλη μπορεί να οδηγήσει σε αισθήματα ντροπής, σε μια εμπειρία συναισθηματικής παγωμάρας. Μπορεί να διακόψει τη ροή της επικοινωνίας μας με τα αγαπημένα μας πρόσωπα, και μπορεί να οδηγήσει σε ασυνείδητα αυτοσαμποταριστικές ενέργειες μέσα στις σχέσεις μας.

Ονομάζω αυτή την πάλη Το Μονογαμικό χανγκόβερ.

Ακόμα και μετά από χρόνια εξερεύνησης των ανοιχτών σχέσεων, παρατεταμένες αντιλήψεις και υποθέσεις μπορεί να εμφανιστούν στους τρόπους με τους οποίους προσεγγίζουμε τις μη μονογαμικές μας σχέσεις. Μερικές φορές πρόκειται για εσωτερικούς διαλόγους, που ποτέ δεν λέγονται δυνατά. Ή, μπορεί να εμφανίζονται στους τρόπους με τους οποίους αρχίζουμε να αλληλεπιδρούμε με τους συντρόφους μας.

Όταν συμβαίνει αυτό, μπορεί να είναι ενοχλητικό. Μπορεί να νιώθουμε σαν μια τριβή που αναδύεται από το εσωτερικό της ύπαρξής μας: η εξωτερική μορφή των πραγμάτων δεν ταιριάζει με τον εσωτερικευμένο κοινωνικό προγραμματισμό, και ως εκ τούτου μπορεί να ενεργούμε από πείσμα, θυμό ή ζήλια. Ή, παραλυμένοι από την ντροπή και την αυτοκριτική, μπορεί ξαφνικά από πολύ παρόντες και πρόθυμοι να γίνουμε απόντες, επιφυλακτικοί, ακόμη και φοβισμένοι. Οι σύντροφοί μας μπορεί να είναι μπερδεμένοι από τις ενέργειές μας και μπορεί να νιώθουν ότι απομακρύνονται από το μονογαμικό hangover που απειλεί να αποσταθεροποιήσει μια σχέση που αγκάλιαζαν.

Με βαθιά ριζωμένα μοτίβα γύρω από τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με τις σχέσεις, ποιες είναι οι μυθολογίες και οι πεποιθήσεις που μπορούν να οδηγήσουν σε ένα Μονογαμικό Hangover

Πεποίθηση για τον «μοναδικό»

«Αν δεν είμαι εγώ ο “μοναδικός” τους, μπορεί να είναι κάποιος άλλος».

«Η σύνδεσή τους με τον άλλο σύντροφό τους είναι τόσο ισχυρή, που πρέπει να είναι αδελφές ψυχές».

Το δικέφαλο τέρας

«Πρέπει να κάνουμε τα πάντα μαζί».

«Αν κάνουμε πράγματα διαφορετικά ή διαφωνούμε σε κάποια πράγματα, δεν μπορούμε να είμαστε μαζί».

«Αν εγώ θέλω αυτό το πράγμα, ο σύντροφός μου θα θέλει επίσης αυτό το πράγμα, φυσικά».

«Αν ο σύντροφός μου θέλει αυτό το πράγμα, καλύτερα να θέλω κι εγώ αυτό το πράγμα».

Ανασφάλεια με το να είστε μόνος/η

«Δεν μπορώ να επιβιώσω χωρίς εσένα».

«Έχω να σε δω/μιλήσω μαζί σου μερικές μέρες, κάτι πρέπει να συμβαίνει στη σχέση μας».

Η κυλιόμενη σκάλα της σχέσης

«Ο συναισθηματικός μας δεσμός είναι τόσο ισχυρός, τώρα είμαστε μαζί σε μια κυλιόμενη σκάλα σχέσης!»

Η συναισθηματική εργασία ως δείκτης της υγείας της σχέσης

«Ο σύντροφός μου θα κάνει Συναισθηματική Εργασία για μένα αν με αγαπάει/ Πρέπει να κάνω Συναισθηματική Εργασία για τον σύντροφό μου για να δείξω την αγάπη μου».

Προσωπική αξία συνδεδεμένη με τη σχέση

«Το ποιος είμαι εγώ ως άτομο θα αντικατοπτρίζεται από τον τρόπο που συμπεριφέρεται ο σύντροφός μου».

Μονιμότητα

«Ό,τι είναι αληθινό τώρα πρέπει να είναι πάντα αληθινό, αλλιώς όλα έχουν τελειώσει».

Προσδοκία τηλεπάθειας

«Δεν χρειάζεται να εκφράζω τι θέλω, ο σύντροφός μου θα πρέπει να ξέρει τι θέλω».

«Αν πρέπει να ζητήσω κάτι που ο σύντροφός μου δεν κάνει ήδη για μένα, τότε είμαι εγωιστής και παράλογος».

Το σεξ ως πρωτεύον

«Μια υγιής σχέση βασίζεται στο πολύ σεξ».

«Αν δεν κάνουμε σεξ τότε κάτι δεν πάει καλά, ή η σχέση δεν αξίζει ή δεν λειτουργεί».

Ιδιοκτησία/εξάρτηση

«Ο σύντροφός μου πρέπει να κάνει πράγματα για μένα, αυτό είναι μέρος της συντροφικής σχέσης»

«Χρειάζομαι τον σύντροφό μου για να επιβιώσω, χωρίς αυτόν νιώθω ότι είμαι ένα τίποτα».

Τελειότητα

«Αν παραδεχτώ ένα λάθος, ο σύντροφός μου θα σταματήσει να με αγαπάει».

Ανάρρωση από τη μονογαμική μυθολογία του έρωτα

Όταν έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ να έχουμε συνέχεια κάποιον άλλον γύρω μας, περνάμε από μια διαδικασία απόσυρσης πριν αρχίσουμε να βρίσκουμε άνεση σε αυτό.

Η προσδοκία ότι μια συναισθηματικά δεμένη σχέση πρέπει να σημαίνει ότι παίρνουμε την κυλιόμενη σκάλα σχέσεων – και, στην πολυσυντροφικότητα, η υπόθεση ότι είμαστε σε μια κυλιόμενη σκάλα σχέσεων με όλα τα πολυσυντρόφια- μπορεί να μας σαμποτάρει από το να βιώσουμε αυτό που είναι αυθεντικό και αληθινό για κάθε ξεχωριστή σχέση που βιώνουμε. Μετά την αφύπνιση από ένα κομμάτι του μύθου, μπορεί να προσπαθήσουμε να πιαστούμε πιο σφιχτά από τις άλλες πτυχές του μύθου, καθώς το μυαλό μας παλεύει να συμβιβάσει τη νέα νηφάλια ιστορία με τα παλιά δηλητηριασμένα παραδείγματα.

Η ανάρρωση από το μονογαμικό μεθύσι σημαίνει νηφαλιότητα προς μεγαλύτερη αυτοευθύνη και αυτονομία. Περιλαμβάνει την αναγνώριση των προσδοκιών μας γύρω από τη συναισθηματική εργασία (τόσο το τι κάνουμε, όσο και το τι ζητάμε από τους συντρόφους και τους φίλους μας), και το πέρασμα σε μια ριζοσπαστική σχέση με τον εαυτό μας, όπου απελευθερωνόμαστε από το πρότυπο του κοινωνικά εγκεκριμένου ρομαντικού καταναλωτισμού και της συν-εξάρτησης στις σχέσεις.

Αυτή η διαδικασία δεν είναι μια από αυτές που μπορούν να επιτευχθούν από τη μια μέρα στην άλλη. Η ανάρρωση είναι μια πορεία. Ακόμα βρίσκω τον εαυτό μου να πέφτει σε κάποια από τα μοτίβα του δικού μου Μονογαμικού Hangover από καιρού εις καιρόν, και έχω μάθει ότι αυτό είναι εντάξει. Αναγνωρίστε το ως αυτό που είναι, και εξασκηθείτε στην επανεκπαίδευση του εαυτού σας και στην αναπροσαρμογή των προσδοκιών σας από τις σχέσεις.

«Η συμπόνια δεν έχει να κάνει με το να είσαι καλός και να αποφεύγεις τις συγκρούσεις. Σημαίνει να είμαστε μαζί στη σύγκρουση. Συμπόνια είναι όταν βλέπεις τη θλίψη, το θυμό, το φόβο και τον πόνο τους, ενώ παράλληλα λες την αλήθεια σου με προσοχή (και χωρίς να τους επιτίθεσαι ή να τους ντροπιάζεις). Μέρος αυτού είναι να γίνεις μάρτυρας της δυσφορίας και του πόνου τους χωρίς να προσπαθείς να τα διορθώσεις γι’ αυτούς. Η συμπόνια δεν σημαίνει να τους κανακεύεις ή να τους προστατεύεις από τα συναισθήματα. Σημαίνει να κρατάμε χώρο για τα συναισθήματα και να επιτρέπουμε στο άλλο άτομο να είναι αρκετά δυνατό για να κάνει αυτή τη βόλτα μαζί μας». ~Charlie Glickman

Το ιδρυτικό σενάριο του Μύθου της Μονογαμίας είναι αυτό της «κυριαρχίας», ότι το ένα άτομο μπορεί να είναι υποχρεωμένο απέναντι στο άλλο στις σχέσεις ή ότι ο ένας σύντροφος μπορεί να υπαγορεύει τις επιθυμίες του άλλου. Το να βγούμε από αυτό σημαίνει να μετακινηθούμε σε ένα χώρο συμπόνιας – όχι μόνο με τους συντρόφους μας, αλλά και με τον εαυτό μας.

Το να ξεφύγεις από τη λαβή της μυθολογίας σημαίνει πρώτα απ’ όλα να αναγνωρίσεις ότι ένα άτομο δεν μπορεί ποτέ να είναι τα «πάντα» σου και να κατακτήσεις την τέχνη της αυτάρκειας, ενώ ταυτόχρονα να απλώσεις τις κοινωνικές σου ρίζες για να εξερευνήσεις την ποικιλομορφία, ώστε να μην εξαρτάσαι από ένα μόνο άτομο για να καλύψεις όλες τις σωματικές, συναισθηματικές και πνευματικές σου ανάγκες. Το να ερωτεύεσαι τον εαυτό σου μέσα στη μοναξιά, χωρίς τους καθρέφτες των αγαπημένων προσώπων που αντανακλούν τους επαίνους, μας απελευθερώνει από την αίσθηση ότι η δική μας αξία είναι δεμένη μόνο με τις σχέσεις μας. Μόλις αποκτήσουμε μια ισχυρότερη αίσθηση του ποιοι είμαστε, ανεξάρτητα από τις σχέσεις μας, πρέπει να μάθουμε πώς να επικοινωνούμε με σαφήνεια και θάρρος για το τι θέλουμε. Σίγουρα, αυτό μπορεί να πάρει χρόνο- αλλά αξίζει πολύ να αφαιρέσουμε τις εικασίες από τις σχέσεις.

Ακολουθούν μερικές δηλώσεις που θα μπορούσαν να σου φανούν χρήσιμες όταν πιάνεις τον εαυτό σου σε ένα μονογαμικό hangover:

Η αγάπη του συντρόφου μου με κάποιον/α άλλον/η δεν χρειάζεται να μειώνει την αγάπη που μοιράζομαι μαζί του/της.

Δεν χρειάζεται να θέλω τα ίδια πράγματα που θέλει ο/η σύντροφός μου και δεν πειράζει επίσης αν ο/η σύντροφός μου δεν θέλει τα ίδια πράγματα με μένα.

Ο καθένας έχει διαφορετικά στυλ και ρυθμούς επικοινωνίας. Ο/η σύντροφός μου μπορεί να θέλει περισσότερη επικοινωνία από ό,τι εγώ ή λιγότερη. Έχουμε την ικανότητα να διαπραγματευόμαστε και να βρίσκουμε δημιουργικά μια άνετη μέση λύση.

Η κυλιόμενη σκάλα των σχέσεων είναι μόνο ένας τρόπος για να κάνουμε σχέσεις. Δεν χρειάζεται να τον ακολουθήσω εξ ορισμού και μπορώ να μιλήσω με τον/τους σύντροφο/ους μου για να προσαρμόσω τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσουμε τη σύνδεσή μας.

Η αλλαγή είναι η μόνη σταθερά. Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θα φέρει το μέλλον, παρά μόνο τι είναι αληθινό για εμάς αυτή τη στιγμή.

Η σεξουαλική ζωή είναι μόνο ένα μέτρο μιας υγιούς σχέσης. Η συναισθηματική οικειότητα, η ειλικρίνεια, η εμπιστοσύνη και η συμπόνια είναι επίσης καλά μέτρα των υγιών σχέσεων.

Δεν μπορώ να υπαγορεύσω σε κανέναν τι χρειάζεται να κάνει ή πρέπει να κάνει, αλλά μπορώ να ρωτήσω.

Δεν είμαι υποχρεωμένος να κάνω οτιδήποτε για τον/τους σύντροφό μου μόνο και μόνο για να τον/τους ευχαριστήσω. Οι σχέσεις μου θα είναι πιο δυνατές όταν ενεργώ από έναν χώρο αυθεντικής προσφοράς όταν θέλω να κάνω κάτι για τον/τους σύντροφό μου.

Δεν χρειάζεται να είμαι «τέλεια»- η παραδοχή των λαθών και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης είναι ένα πολύτιμο μέρος των σχέσεων και της οικειότητας.

Υπάρχουν κάποιες πολύτιμες και όμορφες πτυχές της παραδοσιακής μονογαμίας. Οι αξίες της εμπιστοσύνης, της ειλικρίνειας, της βαθιάς γνώσης του συντρόφου, της από κοινού οικοδόμησης ασφάλειας, του σχεδιασμού για τα γηρατειά, της συναισθηματικής διαφάνειας, της δέσμευσης να εκτιμά κανείς και να αγαπά τον σύντροφό του μέσα στα δύσκολα: αυτά είναι πράγματα που μπορούν να καλλιεργηθούν σε οποιαδήποτε μορφή ρομαντικής σχέσης. Το να θεραπευτούμε από το μονογαμικό hangover δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταργήσουμε εντελώς αυτές τις πτυχές της σχέσης.

Μπορούν να είναι παρούσες, αν επιλέξεις να επενδύσεις αμοιβαία στην εστίαση σε αυτές στις σχέσεις σου (ερωτικές ή άλλες).

Οι πιο υγιείς σχέσεις υπάρχουν σε μια κατάσταση αλληλεξάρτησης και όχι συν-εξάρτησης. Η Μυθολογία της Μονογαμίας μπορεί να χρησιμεύσει ως ένα υποστηρικτικό σενάριο, που όλοι γνωρίζουν και μπορεί να φαίνεται εύκολο να το ακολουθήσουμε, αλλά που τελικά αγνοεί την πραγματικότητα. Χρειάζεται θάρρος για να βγούμε από αυτό και να βρούμε τη νηφαλιότητα- τα πράγματα δεν είναι τόσο γυαλιστερά και ρόδινα όσο μας κάνουν να πιστεύουμε οι ρομαντικές ταινίες.

Έξω από τους περιορισμούς αυτής της μυθολογίας, υπάρχουν οι δυνατότητες για συνειδητή μονογαμία και για υγιείς, χωρίς δράματα, ανοιχτές σχέσεις επίσης. Το πολύτιμο μέρος της αποτοξίνωσης από το μύθο είναι ότι απελευθερωνόμαστε από το κλουβί των προσδοκιών και των υποχρεώσεων και απελευθερωνόμαστε για να βιώσουμε τις σχέσεις από έναν πιο αυθεντικό, περιποιητικό, συμπονετικό χώρο ύπαρξης – σε όποιες δομές σχέσεων και αν βρεθούμε να μας έλκουν.

*Το Mel Cassidy είναι προπονητής σχέσεων και sex-positive nerd που καθοδηγεί κοινωνικά απροσάρμοστους και πολιτισμικούς επαναστάτες σε εμπειρίες χαρούμενων, ενσώματων, αυθεντικών ανοιχτών σχέσεων.
Πηγή: https://polyamorygr.wordpress.com/2024/09/30/01-45/